Απόδειξη…

μέσω παραδείγματος

Ο συγγραφέας δίνει μόνο την περίπτωση n=2 και σημειώνει ότι περιέχει τις περισσότερες ιδέες για την γενική απόδειξη

μέσω εκφοβισμού

“Τετριμμένο!”

μέσω ζωηρής κίνησης των χεριών (η γνωστή “handwaving method”)

Δουλεύει καλύτερα σε τάξη ή σε αίθουσα σεμιναρίων.

μέσω βαρέος συμβολισμού

Για βέλτιστη εφαρμογή χρησιμοποιείστε τουλάχιστον 4 αλφαβήτους και ειδικά σύμβολα.

μέσω εξάντλησης του ακροατηρίου

Ένα-δυο τεύχη ενός περιοδικού ειδικού για την συγκεκριμένη απόδειξη είναι χρήσιμα.

μέσω παράλειψης

“Ο αναγνώστης μπορεί εύκολα να παράσχει τις λεπτομέρειες” ή “Οι άλλες 253 περιπτώσεις είναι ανάλογες”, κλπ.

μέσω συσκότισης

Μια μακρόσυρτη και ανερμάτιστη ακολουθία από αληθής και/η χωρίς νόημα (πλην συντακτικά συνδεδεμένες) προτάσεις.

μέσω επιθυμητών παραθέσεων-ευσεβεών πόθων

Ο συγγραφέας παραθέτει την άρνηση, το αντίθετο ή την γενίκευση ενός θεωρήματος από τη βιβλιογραφία για να στηρίξει τους ισχυρισμούς του.

μέσω επίκλησης στη χρηματοδότηση

“Πως γίνεται τρεις διαφορετικές κυβερνητικές υπηρεσίες να κάνουν λάθος;”

με επίκληση στην αυθεντία

“Είδα τον Τάκη στο ασανσέρ και είπε ότι μάλλον είναι NP-complete.”

μέσω προσωπικών μονολόγων

“Το 8-διάστατο colored cycle stripping είναι NP-complete.”

μέσω αναγωγής σε εσφαλμένο πρόβλημα

“Για να δούμε ότι το απειροδιάστατο colored cycle stripping αποκρίσιμο, το ανάγουμε στο πρόβλημα τερματισμού (halting problem).”

μέσω αναφοράς σε μη-προσβάσιμη βιβλιογραφία

Ο συγγραφέας μνημονεύει ένα απλό πόρισμα θεωρήματος που βρίσκεται σε κείμενα που κυκλοφόρησαν στα μέλη της Σλοβενικής Φιλολογικής Εταιρίας το 1883.

με επίκληση στη σπουδαιότητα

“Ένα τεράστιο πλήθος από χρήσιμες συνέπειες ακολουθούν από την προς διερεύνηση πρόταση”

μέσω συσσωρευμένων ενδείξεων

“Μακρά, επιμελής και ενδελεχής έρευνα δεν έχει αποκαλύψει κάποιο αντιπαράδειγμα.”

μέσω κοσμολογίας

“Η άρνηση της πρότασης είναι πέρα από κάθε φαντασία ή στερείται νοήματος”. Δημοφιλής τρόπος απόδειξης της ύπαρξης του Θεού.

μέσω κυκλικής/αμοιβαίας αναφοράς

“Στην αναφορά Α, το θεώρημα 5 έπεται του θεωρήματος 3 στην αναφορά Β, το οποίο συνάγεται από το Πόρισμα 6.2 της αναφοράς Γ, που τελικά με τη σειρά του συμπεραίνεται εύκολα από το θεώρημα 5 της αναφοράς Α. “

μέσω μετα-απόδειξης

Δίδεται μια μέθοδος κατασκευής της επιθυμητής απόδειξης. Η ορθότητα της μεθόδου αποδεικνύεται με μια από τις υπόλοιπες μεθόδους.

με εικόνα

Μια πιο πειστική μορφή της απόδειξης με παράδειγμα. Συνδυάζεται ωραία με την απόδειξη με παράλειψη.

μέσω σφοδρού, αναντίρρητου ισχυρισμού

Σε αυτήν την περίπτωση είναι χρήσιμο να υπάρχει κάποιου είδους σχέση εξουσίας προς το ακροατήριο.

με αναφορά-φάντασμα

Δεν υπάρχει απολύτως τίποτα στην αναφορά που να θυμίζει έστω κατά διάνοια στο υπό εξέταση θεώρημα.

με προωθημένη αναφορά

Η αναφορά γίνεται συνήθως σε επερχόμενη δημοσίευση του συγγραφέα, που εν γένει δεν είναι τόσο “επερχόμενη” όσο νόμιζε αρχικά.

με αυθαίρετη σημασιολογική μετατόπιση

Κάποιοι από τους καθιερωμένους αλλά “άβολους” ορισμούς έχουν τροποποιηθεί για την διατύπωση του αποτελέσματος.

με επίκληση στην διαίσθηση

Εδώ θα βοηθούσαν σχήματα με μουντζούρες, συννεφάκια, κλπ.

Ο Ευλογητός στο κρυσφήγετό του

Κατά τη μυστηριώδη εκκαθαριστική δράση του ο Ευλογητός φορούσε μια τραγική μάσκα με ίσιο μακρύ μαλλί. Το βασικό του όπλο ήταν το στιλέτο το οποίο συνήθως βαστούσε με την ίδια επιδεξιότητα που κρατάνε τα πιτσιρίκια το κεράκι τους στον Επιτάφιο. Αφού έπνιξε με τα εξίσου φονικά του χέρια ένα βαποράκι ναρκωτικών που “δηλητηρίαζε” με χασίς την νεολαία, ο Ευλογητός εμπλούτισε το οπλοστάσιό του με ένα περίστροφο. Χαρακτηριστική ήταν και η ψιθυριστή ομιλία του με συχνές εκρήξεις ύφους που προσιδιάζουν απόλυτα σε έναν θρησκόληπτο ψυχοπαθή.

Ο Ευλογητός με τα 4 όπλα του: Τα χέρια, το στιλέτο, το όπλο και η ασχήμια του

Κώστας Τερζάκης

Ποιός βρισκόταν, όμως, πίσω από αυτό το διεστραμμένο προσωπείο (εκτός από τον Φώσκολο); Όλα δείχνουν πως ο Ευλογητός στην “κανονική” του ζωή (στη σειρά) ήταν τελικά μπάτσος και αρραβωνιαστικός της Τατιάνας Δράκου, κόρης του πανίσχυρου μεγιστάνα Γιάγκου Δράκου.

Τον ρόλο της διπλής αυτής προσωπικότητας ενσάρκωνε ο ηθοποιός Κώστας Τερζάκης καλλιτέχνης με πλούσια δράση την περίοδο των 80′s. Για μια εκτίμηση της κλίμακας του βεληνεκούς του, αναφέρω ενδεικτικά ότι ο εν λόγω συμμετείχε σε αριστουργήματα όπως “Βλακούν”, “Η γυναίκα μου ο Ανδρέας”, “Η ντίβα του καράτε”, “Καννίβαλος”, “ο Λώρενς της αφραγκίας”, “Ο μπάτσος της πλατείας Ψυρρή”, “Ο παπα-μαφίας”, “Ρόδα, τσάντα και κοπάνα 4″, “Χάρης ο ξεφτίλας”, “Ο ψευδομάρτυρας”, κλπ.

Μετά από ένα διάστημα απουσίας από τη Λάμψη (όταν ο Ευλογητός μας τέλειωσε), ο ίδιος ηθοποιός ξαναεμφανίστηκε στο cast ως ο Ίωνας, Έλληνας από τη Μικρά Ασία, πάλι αρραβωνιαστικός της Τατιάνας Δράκου. Αυτή τη φορά, μάλιστα, η Τατιάνα και ο Ίωνας παντρεύτηκαν, ενώ όσο η ίδια ακριβώς μουτσούνα έπαιζε τον μπάτσο η Τατιάνα δεν τον παντρευότανε. Πιθανολογείται ότι αυτή είναι μια από τις γεννεσιουργούς αιτίες του Ευλογητού στην “πρώτη εποχή” του Τερζάκη στη Λάμψη.

Ο Ευλογητός ξεφορτώνεται πρέζα σε κάδο έξω από σχολείο που βρήκε από το βαποράκι που μόλις στραγγάλισε

Σύμφωνα με ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες, το αυτό πρόσωπο αργότερα υποδύθηκε (ξανά!) έναν μπάτσο που αγαπούσε την νέα γυναίκα του Γιάγκου Δράκου Κατερίνα Δράκου, την κατά κόσμον Κατερίνα Γαβαλά και γυναίκα του Αρχηγού ΕΛ.ΑΣ. Χρυσολωρά στο “Καλημέρα Ζωή”. Τέλος, φήμες θέλουν ο Κώστας Τερζάκης να έντυνε με τη φωνή του τα trailer της Λάμψης, μέχρι που η τελευταία έσβησε για πάντα…

Η σύλληψη του χαρακτήρα του Ευλογητού φαίνεται πως είχε επιρροές σε παγκόσμιο επίπεδο. Κυριότερη και πλέον περίτρανη απόδειξη της ιδιοφυΐας του γερο-Φώσκολου είναι η μεταφορά του Ευλογητού σε εκδικητική καρικατούρα κόμικς που μετέπειτα γυρίστηκε σε ταινία με τίτλο “V for Vendetta”.

Για όσους από εσάς, πάντως, ανησυχούν, προφητείες του Νοστράδαμου τις οποίες προσφάτως αποκάλυψε ο Δημοσθένης Λιακόπουλος θέλουν την αποκατάσταση της ηθικής τάξεως και της υπενθύμισης στην ανθρωπότητα πως ο V είναι τελικά Έλληνας και πως ο Ευλογητός κρύβεται πίσω από τους Ελ και την ομάδα “Ε”.

Έτσι για να τρέμουν και τα λαμόγια!

V for eVlogitos - Κακέκτυπο του Ευλογητού

Εμπιστευτικές Πηγές:
1. Facebook Group “kathe apogeyma evlepa k egw ton eulogito sthn lampsh….” (http://www.facebook.com/group.php?gid=107352935455)
2. Facebook Group “Poso Malakes mporei na itan o Timos kai o Alexis Drakos apo ti Lampsi???” (http://www.facebook.com/group.php?gid=58620100329)
3. Youtube Comments “Η Λάμψη I Lampsi (1997) / Ευλογητός 1/5″ (http://www.youtube.com/watch?v=M3jOuaK7Aoc)
4. ordino.gr “Η Λάμψη” (http://www.ordino.gr/movie_detail.asp?id=638)
5. retrodb.gr “Κώστας Τερζάκης” (http://www.retrodb.gr/wiki/index.php/%CE%9A%CF%8E%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%82_%CE%A4%CE%B5%CF%81%CE%B6%CE%AC%CE%BA%CE%B7%CF%82)

Ποινικώς Κολάσιμες Παραπομπές:
Η Λάμψη I Lampsi (1997) / Ευλογητός 1/5 (http://www.youtube.com/watch?v=M3jOuaK7Aoc)
Η Λάμψη I Lampsi (1997) / Ευλογητός 2/5 (http://www.youtube.com/watch?v=o-Dm6NP3SNQ)
Η Λάμψη I Lampsi (1997) / Ευλογητός 3/5 (http://www.youtube.com/watch?v=8fB2etCYLeM)
Η Λάμψη I Lampsi (1997) / Ευλογητός 5/5 (http://www.youtube.com/watch?v=6tzdWgyZ1IM)
ΑΠΟ ΤΗ ΣΕΙΡΑ ΤΟΥ ANT1 ΛΑΜΨΗ. ΕΥΛΟΓΗΤΟΣ 1 (http://www.youtube.com/watch?v=MjwXD7g1DAU)
ΑΠΟ ΤΗ ΣΕΙΡΑ ΤΟΥ ANT1 ΛΑΜΨΗ. ΕΥΛΟΓΗΤΟΣ 2 (http://www.youtube.com/watch?v=XvJGlTZUniw)

Οι χρονιαπολλάκηδες:

• Είναι πολλοί. Πιο πολλοί από τα “χρόνια πολλά” τους.
• Είναι ευρηματικοί και πρωτότυποι. “Χρόνια πολλά, ό,τι επιθυμείς”.
• Είναι large. Αν δε σου ευχηθούν ανήμερα, θα το κάνουν με την πρώτη ευκαιρία. Άλλωστε η γιορτή κρατάει 40 μέρες…
• Είναι “ακριβείς”. Ξεκινάνε τις ευχές από τις 12:01 τα μεσάνυχτα!
• Έχουν υπομονή. “Θα τον ξαναπάρω… Κάποια στιγμή θα το ανοίξει/σηκώσει!”.
• Θα σε βρουν. Όπου κι αν πας, όπου κι αν κρυφτείς, είναι η γιορτή σου.
• Έχουν φράγκα. Και τα πετάνε σε ευχετήρια τηλέφωνα και sms.
• Έχουν μνήμη. Κι αν εσύ στη γιορτή τους τους ξεχάσεις, εκείνοι σε θυμήθηκαν. Κι αυτό δεν θα το ξεχάσουν.
• Θα πεθάνουν από καρκίνο. Κανένας ανθρώπινος ιστός δεν αντέχει τόση ακτινοβολία κινητού.
• Δεν σε έμαθαν ποτέ. Αλλιώς θα γνώριζαν ότι σου τη σπάνε τα (αναίτια) “χρόνια πολλά”.
• Είναι κοινωνικοί και ευγενείς. Κι εσύ, που δεν είσαι σαν κι αυτούς, είσαι αντικοινωνικός και μ@λ@κ@ς. Παρόλα αυτά, “Χρόνια σου πολλά”.
• Δεν έχουν όριο ηλικίας. Οι μεγαλύτεροι, δε, πιστεύουν πως η συσσώρευση από “χρόνια πολλά” ευθύνεται για τη μακροζωΐα τους.
• Είναι περιοδικοί. Κατά κανόνα θα ξανακούσεις από δαύτους στην επόμενη γιορτή σου… ναι, του χρόνου!
• Έχουν λογική. Δε θα σου ευχηθούν μια τυχαία μέρα (το θεωρούν παράλογο) αρκεί να τους δώσεις μια τυχαία αφορμή!
• Είναι διαρκώς στη φόρτιση. Καμία “μπαταρία” δεν αντέχει 100 sms και άλλα 100 λεπτά ομιλίας για ευχές.
• Δεν μαθαίνουν. Ό,τι κι αν πεις, όσο κι αν το επαναλάβεις, του χρόνου θα σε ξαναπάρουν. Κι αν τους την πεις πάλι του χρόνου θα ξανααπορήσουν!
• Είναι χαρούμενοι. Εσύ, όμως, κάποτε θα βγάλεις ρυτίδες από αυτό το πλαστικό χαμόγελο της συμπαθούς απάθειας προς τις ευχές τους.
• Ψηφίζουν στις Δημοτικές. Γι’ αυτό σε κάποιον φαρδύ δρόμο της γειτονιά σας κρέμεται όλο το χρόνο μια χαρούμενη επιγραφή από λαμπάκια “Ο Δήμος [τάδε] σας εύχεται χρόνια πολλά”.
• Είναι αήττητοι. Τουλάχιστον εμένα με νίκησαν…

Σε όλους μας έχει τύχει να ακούσουμε διάφορες ξένες γλώσσες, από τουρίστες, φίλους, συνεργάτες, κτλ., είτε τις κατέχουμε είτε όχι. Θεωρώντας ένα “κομμάτι ομιλίας” σε μια ξένη γλώσσα ως ηχητικό σύνολο μπορούμε, μάλιστα, να βγάλουμε και κάποια προσωπικά/υποκειμενικά συμπεράσματα για την ίδια τη γλώσσα. Ίσως αντικατοπτρίζουν την εντύπωση που μας έκανε, ή τα συναισθήματα που μας προκάλεσε (π.χ. κάτι σα να βλέπεις την αρχιτεκτονική μιας ξένης πόλης, ή τα ξεχωριστά τοπία της). Κάποιες γλώσσες ακούγονται (κατά το κοινώς λεγόμενο) π.χ. “βάρβαρες” (όπως κακώς σχολιάζουν για τα γερμανικά), κάποιες ακούγονται “αδερφίστικες” (όπως τα γαλλικά ή τα αγγλικά), άλλες ακούγονται “αστείες” (π.χ. τα γιαπωνέζικα), ή “κινέζικες” (π.χ. τα κινέζικα). Φυσικά καθένας στο μυαλό του ερμηνεύει και αξιολογεί κάθε άκουσμα διαφορετικά.

Είναι απορίας άξιο (τουλάχιστον εμένα θα με ενδιέφερε πολύ να το γνωρίζω) το κατά πόσο η προφορά μιας γλώσσας σχετίζεται με τους κανόνες γραμματικής της και το λεξιλόγιό της (και ποιο από τα δυο επηρέασε ποιο), με την Ιστορία των λαών που την έπλασαν, φυσικά με τις επιρροές από άλλες γλώσσες, ίσως ακόμα και τη Γεωγραφία ή το Κλίμα των περιοχών στις οποίες αναπτύχθηκαν, κτλ.. Άλλωστε μην ξεχνούμε ότι ακόμη και η ίδια γλώσσα ομιλείται κατά τόπους και χρόνους διαφορετικά, δηλ. πέρα από τις αλλοιώσεις ή τις ιδιομορφίες στη σύνταξη, τη γραμματική, το λεξιλόγιο, υπάρχει διαφοροποίηση και στην προφορά (χωρίς κατ’ ανάγκη να αποτυπώνεται γραπτώς, για πολλούς λόγους).

Είμαι σχεδόν βέβαιος (χωρίς κανένα απολύτως τεκμήριο, απλή αίσθηση) ότι π.χ. οι Αρχαίοι Έλληνες, θα είχαν σημαντικά διαφορετική προφορά απ’ ό,τι έχουμε σήμερα. Εικάζω, δε, ότι ενδέχεται να έμοιαζε πολύ με κάποια από τις ακουστικά απωθητικές (για μένα) κιναιδίζουσες (όπως π.χ. η Βρετανική ή Εγγλέζικη). Η σημερινή μας προφορά μάλλον οφείλεται περισσότερο στους Ρωμαίους…

Όποιος, παρόλα αυτά, κι αν είναι ο λόγος και ο τρόπος με τον οποίο εξελίχθηκε και διαμορφώθηκε η προφορά μιας γλώσσας, παραμένει ένα αρκετά αξιόλογο φαινόμενο: Η συχνή αδυναμία ανθρώπων που ομιλούν μια γλώσσα να προφέρουν ορθά λέξεις μιας άλλης γλώσσας. Προφανώς δεν αναφέρομαι στην κομπλεξική περίπτωση όπου κανείς αρνείται να μιμηθεί τους προφορικούς κανόνες μιας γλώσσας (π.χ. επειδή αισθάνεται γελοίος ή πουστράκος). Η λύση είναι απλή: Μην μαθαίνεις τη γλώσσα. Με ενδιαφέρουν εκείνες οι περιπτώσεις όπου κανείς δεν μπορεί να παράγει σωστά προφορικό λόγο.

Παραδείγματα υπάρχουν αρκετά (εκτός αν είναι μύθοι τους οποίους πιστεύω λόγω ελλειπούς διερεύνησης): Λέγεται π.χ. ότι οι Κινέζοι δυσκολεύονται με το “ρ” ή το “λ” (ή και τα δυο), άλλοι δυσκολεύονται με το “θ” ή το “σ”. Από την άλλη εμείς π.χ. μπορεί να δυσκολευόμαστε στην προφορά γερμανικών λέξεων με umlaut, ή με γλώσσες που έχουν παχύ σίγμα, ή άλλες (π.χ. γαλλικά, ρώσικα, κτλ.) που προφέρουν αυτό το συχνά εκνευριστικό διπλό “ι” (παραπέμπω στην προφορά της “Αμαλιίας” στο παρά πέντε).

Όλη αυτή η δυσκολία που δημιουργεί η γλωσσική παράδοση και συνήθεια κατά την εκμάθηση και χρήση μιας γλώσσας, φέρνει στο μυαλό μου το εξής ερώτημα: Πόσο σημαντικό είναι να προφέρεις σωστά μια λέξη; Δεν είναι ήδη αρκετό το ότι π.χ. μπορείς και τη γράφεις (π.χ. ορθογραφία) σωστά; Ή ότι τη χρησιμοποιείς σωστά (π.χ. με τη σωστή σημασία ή στο σωστό context); Θεωρούμε ότι η έννοια “σωστό” εν προκειμένω ταυτίζεται με το “σύμφωνα με τους προφορικούς κανόνες της γλώσσας στην οποία αναφερόμαστε”;

Το ζήτημα γίνεται ακόμη πιο μείζον όταν οι λέξεις αυτές συνιστούν ορολογία, και ουσιαστικά “εισβάλλουν” στην καθομιλουμένη μας. Ίσως να έχετε ακούσει ακόμη και ορισμένους καθηγητές μας (να μην πω ονόματα τώρα) που διδάσκουν μιλώντας ένα υβρίδιο Ελληνεζοεγγλέζικης ορολογίας-γλώσσας. Κάτι παρόμοιο γίνεται φυσικά ακόμη και με ονόματα προσώπων (π.χ. παιχτών, επιστημόνων, πολιτικών, κτλ.) ή τόπων.

Φριχτή και ακαλαίσθητη (έως κολάσιμη ως σωβινιστική εκτροπή ) είναι η λύση της ελληνοποίησης λέξεων: Νεύτων (ήμαρτον!), Κάνινγκ (του Κάνιγγος, με δυο “γγ”, όχι “γκ”), Όθων, Ροβεσπιέρος, Ναπολέων. Υποθέτω, όμως, πως σε άλλη κατηγορία εμπίπτει η επινόηση (ή εξαγωγή) αντίστοιχα “Ελληνικών” λέξεων για τοπωνύμια: Βερολίνο, Φρανκφούρτη, Τασκένδη, Πεκίνο, Λονδίνο… ή μήπως όχι;

Βέβαια, φαιδρότητες μπορούν να προκύψουν και χωρίς πρακτικές πλήρους ελληνοποίησης: Ένα κλασικό παράδειγμα είναι ο δύσμοιρος Βαζέχα, τα “άτυχα” αδέρφια Ντε Μπούρ (ο Μαυρομάτης φέρεται να έχει πετάξει σε περιγραφή το αμίμητο “τα δυο αδέρφια, ο Φρανκ Ντε Μπουρ και ο Ρόναλτ ντε Μπερ”, συχνά, δε, αναφέρονται και ως Ντε Μπόιρ), και ένα σωρό άλλοι. Στον χώρο της επιστήμης φύσει προβληματικοί τυπάδες είναι ο Ντε Μπρέιγ ή Ντε Μπρογκλί, ο Φέινμαν ή Φάινμαν, κτλ.. Στάνταρ παρανόηση είναι, επίσης, η αγγλοειδής προφορά γερμανικών λέξεων με “z”: Π.χ. ο Zimmerman δεν προφέρεται “Ζίμμερμαν” αλλά “Τσίμερμαν”. Πως, αλήθεια, θα προφέρατε ένα κινέζικο όνομα (προσώπου, πόλης, ποταμού, κτλ.);

Από την άλλη, παράδειγμα λέξης (που εμένα προσωπικά μου προκαλούν αμηχανία όταν υποχρεούμαι να τις προφέρω) είναι το “cache” (κασέ, κέις, κας, κες, …), ενώ έχω ακούσει συχνά να βιάζονται (oral sex) λέξεις όπως το “ratio” (ρέιτιο ή ράτιο αντί του ρέισιο). Πρόκειται για παρατηρήσεις που κάνω αυθόρμητα και σιωπηλά αρκετά συχνά, αλλά δεν θα παραθέσω επικαλούμενος τις κλασικές φαιδρές δικαιολογίες του προχωρημένου της ώρας.

Και, έτσι, φυσικά (ελέω του “προχωρημένου της ώρας”, τα’παμε), φτάνουμε αισίως στο…

Τελικό διπλό ερώτημα:

1. Τι γνώμη έχετε σχετικά με την “ανάγκη” προφοράς των λέξεων σύμφωνα με τους κανόνες της γλώσσας τους ακόμη κι όταν εντάσσονται μέσα σε έναν ξενόγλωσσο (προς αυτές) διάλογο (π.χ. όταν τη χρησιμοποιούν Έλληνες).
2. (για να γίνεται και χαβαλές) Αναφέρετε λέξεις ή ονόματα τις οποίες αποφεύγετε να προφέρετε γιατί ποτέ δε σιγουρευτήκατε ότι προφέρονται σωστά, ή λέξεις που ακούτε καθημερινά να βιάζονται (π.χ. σε δελτία ειδήσεων, εκπομπές, σε μαθήματα, σε συζητήσεις, κτλ.).

Υ.Γ.: Το παραπάνω διπλό ερώτημα είναι για να’χουμε μια στάνταρ βάση, κουβέντα να γίνεται. Κατά τ’ άλλα θίγονται (έστω στην απόλυτη επιφάνειά τους) γενικότερα ή βαθύτερα ζητήματα που ίσως άπτονται της γλωσσολογίας. Ειδικά συναφείς μ’ αυτά τοποθετήσεις (παρόλο που δεν υπάγονται στο ψευτο-τελικό-διπλό-ερώτημα) είναι που ελπίζω ότι θα ακολουθήσουν (με αφορμή τα κατά τα άλλα ασυνάρτητα ερεθίσματα που αισθάνομαι και κοινοποιώ).

Συνεπώς, θα ήταν συχνά ωφέλιμο και χρήσιμο (ή απλώς ενδιαφέρον ή διασκεδαστικό… για αργόσχολους) να χρησιμοποιηθεί μια παραλλαγή της 12ωρης μορφής όπου δίπλα από τον αριθμό δε θα αναγράφεται am/pm αλλά ένα χαρακτηριστικό της συγκεκριμένης “ωρολόγιας ζώνης”.
Σε αυτό το σημείο έχω να προτείνω το παρακάτω. Δεδομένου, όμως, ότι είναι σε μεγάλο βαθμό ζήτημα σύμβασης και σε ακραία προσέγγιση καταντά και λίγο υποκειμενικό, θα ήθελα να ακούσω πως χωρίζετε εσείς την ημέρα. Θα χρησιμοποιήσω 24ωρη μορφή ώρας προς αποφυγή παρεξηγήσεων:

[12:00-16:00] Μεσημέρι
[16:00-19:00] Απόγευμα
[19:00-22:00] Βράδυ
[22:00-24:00] Νύχτα
[24:00-1:00] Μεσάνυχτα
[1:00-6:00] Ξημερώματα
[7:00-12:00] Πρωί

Από τα παραπάνω προκύπτουν κάποιες γλωσσικές αντιφάσεις (το λιγότερο), ενώ είναι αξιοσημείωτο πως τουλάχιστον μια ζώνη (το “απόγευμα”) δεν σχετίζεται με σταθερό/ηλιακό/χρονικό ίδιον αλλά με ανθρώπινη συνήθεια (το γεύμα).

Στο δεύτερο κομμάτι αυτού του post, απλώς επειδή την άρχισα που την άρχισα την φλυαρία, θέλω να κάνω κάποιες προτάσεις προς όλες εκείνες τις συμπαθείς φυσιογνωμίες που προσπαθούν να γίνουν ταυτόχρονα να γίνουν και ευγενικές, αλλά τελικά αποτυγχάνουν να είναι εύστοχες.

• Από τα ξημερώματα μέχρι το μεσημέρι, όταν βλέπουμε κάποιον λέμε “Καλημέρα”. Όταν τον αποχαιρετούμε λέμε “Καλό μεσημέρι”.
• Από το μεσημέρι και ύστερα όταν συναντούμε κάποιον λέμε “Καλησπέρα”. Αποχαιρετούμε αναλόγως με “καλό βράδυ” (το οποίο ουσιαστικά σημαίνει “καλησπέρα” και είναι λίγο ανόητο) ή “καληνύχτα”.Όταν, δε, για οποιονδήποτε λόγο (π.χ. μεταμεσονύχτια διασκέδαση) αποχαιρετούμε κάποιον μετά τις 4 του ευχόμαστε “καλό ξημέρωμα”. Όχι “καληνύχτα”, η οποία ακόμη και για τους πλέον μετριοπαθείς… ήδη τελειώνει.

Έμφαση πρέπει να δοθεί στην αποφυγή συνήθων παρεξηγήσεων:

• Η ημέρα δεν ξεκινάει όταν ξυπνάμε εμείς! Δεν πρόκειται για κάποια κοινωνική προκατάληψη ή σύμβαση. Αυτά τα πράγματα έχουν “οριστεί” εδώ και χιλιάδες χρόνια, και αν διαφωνείτε μπορείτε να ρωτήσετε το ηλιοκεντρικό ρολογάκι που “χτυπάει” μέσα σας.Συμπέρασμα: επειδή πέσαμε για ύπνο στις 8 το πρωί (όπως θα κάνω εγώ σε λίγο) και ξυπνήσαμε στις 8 το βράδυ, δεν Θα πούμε “καλημέρα”! Και φυσικά αν περιμένουμε να ακούσουμε κάτι είναι “καλά ξυπνητούρια” ή “μπα; ξύπνησες;”… και όχι “καλημέρα”!
• Η νύχτα δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να συγχέεται με τον ύπνο. Η ψευδοϊσοδυναμία πάσχει και προς τις δυο φορές:
  • Υπάρχει μεγάλη πιθανότητα κανείς να μην κοιμάται συγκεκριμένα τη νύχτα, αλλά οποιεσδήποτε άλλες ώρες, για οποιουσδήποτε λόγους (και το αν είναι καλό ή κακό θα του το επισημάνει και πάλι το ίδιο ρολογάκι) [αυτό αίρει την φορά ύπνος=>νύχτα]
  • Γενικά η νύχτα προσφέρεται για πολύ περισσότερες δραστηριότητες από τον ύπνο (και τα ενοχλητικά μπαντιλίκια στους άδειους δρόμους) [αυτό αίρει τη φορά νύχτα=>ύπνος]

Συμπέρασμα: Την επόμενη φορά που κάποιος θα πάει για ύπνο τα ξημερώματα, το πρωί, το μεσημέρι, το απόγευμα ή το βράδυ, προσπαθήστε να του ευχηθείτε αυτό που πραγματικά έχετε στο μυαλό σας: “Καλό ύπνο“, όχι “καληνύχτα“!

Το νόημα των παρακάτω κειμένων, που γράφτηκαν με αφορμή τη συγκεκριμένη κατάσταση συντεταγμένης νοθείας, είναι απλό: Υπάρχουν τρεις διακριτές κατηγορίες ψηφοδελτίων: έγκυρα, άκυρα, λευκά:

• Τα έγκυρα είναι εκείνα, και μόνο εκείνα, που θα πρέπει να συνυπολογίζονται στον υπολογισμό του εκλογικού μέτρου και την κατανομή των εδρών.
• Τα άκυρα αγνοούνται πλήρως: μπορεί να έχουν προέλθει από αμέλεια ή δόλο, να έχουν προκύψει από απροσεξία ή από απόπειρες νοθείας. Ως ψήφος είναι στην ουσία αυτό που δηλώνει η ίδια η λέξη: άκυρη.
• Τα λευκά, ως μη-έγκυρα δεν θα πρέπει να προσμετρηθούν υπέρ οποιασδήποτε παράταξης επηρεάζοντας έτσι το εκλογικό μέτρο, αλλά θα έπρεπε να καταμετρηθούν, ως μη-άκυρα, και να ληφθούν υπ’ όψιν από εκείνους που διαχειρίζονται την εξουσία. Αν μη τι άλλο πρέπει κάποια στιγμή να προβληματιστούν…

Σε καμία περίπτωση, όμως, δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί υπέρ πολιτικού κόμματος (ούτε καν υπέρ του πρώτου σε ψήφους όπως λένε διάφοροι), εφ’ όσον εξ’ ορισμού και εκ προθέσεως τα απορρίπτει όλα.

Σημείωση: Η πραγμάτευση γίνεται για όλες τις εκλογικές διαδικασίες πλην της Φοιτητικής. Δυστυχώς στα Φοιτητικά δρώμενα δεν υπάρχει παρά ελάχιστη (στην καλύτερη περίπτωση) αίσθηση νομιμότητας, δεοντολογίας και σεβασμού σε θεσμούς και δημοκρατία. Καθένας κάνει απλώς ό,τι γουστάρει, αρκεί να έχει στη διάθεσή του τραμπούκους να δείρει…

Η υπογράμμιση στα κείμενα δική μου.

Πηγή: ppol.gr

Πηγή: ppol.gr

Πρόκειται για μια ωριαία “ραδιοφωνική επιθεώρηση” λόγου και τέχνης με ήχους και φωνές της επικαιρότητας (όπως εύστοχα αναφέρεται στην επίσημη σελίδα) που παρουσιάζει ο Θύμιος Καλαμούκης.

Κορυφαία μορφή της εκπομπής ο μικρός Αποστόλης Μπαρμπαγιάννης (ή Άλκης Πετείνης ή Λέλος Ομπσερβές ή Τανάλιας ή Υπαστυνόμος Μπρατσώλας ή Μάκης ο Τζαμάς ή Διευθυντής) ο οποίος με τον δικό του μοναδικό τρόπο απαντά στους ακροατές και κρατάει σε εγρήγορση της Δημόσιες Υπηρεσίες της Χώρας.

Ώρες εκπομπής:

• Κανονικά τις καθημερινές 13:00-14:00 για τους “πρωινούς” και
• σε επανάληψη το ίδιο βράδυ 1:00-2:00 για τους “βραδυνούς”

Συντονιστείτε, ραδιοφωνικώς ή διαδικτυακώς και απολαύστε…

Στο χώρα μας, λοιπόν, υπάρχει μια αξιοσημείωτα διάχυτη και έντονη Εθνική Υπερηφάνεια, η οποία εκδηλώνεται από μια μεγάλη πλειοψηφία Νοελλήνων (τους οποίους θα προσπαθήσω να μην αποκαλώ Ελληναράδες) για λόγους και με τρόπους που εν γένει ποικίλλουν, παρόλα αυτά φαίνεται να έχουν έναν βασικό κορμό. Αυτόν τον κορμό θα ήθελα να παρουσιάσω όπως τον έχω αντιληφθεί τα λιγοστά χρόνια που ζω, πάντα υπό το πρίσμα των περιορισμένων προσλαμβανουσών παραστάσεών μου.

Η Νεοελληνική Υπερηφάνεια ξεκινά σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις από τους λαμπρούς προγόνους μας και την ανεκτίμητη κληρονομιά που μας διέθεσαν σε όλους τους τομείς: Τέχνη, Πολιτική, Επιστήμη, Φιλοσοφία Αθλητισμό, κτλ.. Συχνά, δε, περιορίζεται και τερματίζεται πάλι σε αυτούς. Κατά πόσο, όμως, έχουμε το δικαίωμα να αισθανόμαστε υπερήφανοι ως απόγονοι των Αρχαίων Ελλήνων; Τι σχέση έχουμε με αυτούς τους ανθρώπους;

Το δεύτερο ερώτημα στο μυαλό μου φαίνεται να απαντάται με τη βοήθεια μιας λέξης που αναφέρεται εσκεμμένα στο πρώτο ερώτημα: απόγονοι. Καθώς δεν θεωρώ σκόπιμο να εμπλακούμε σε ατέρμονες συζητήσεις σχετικά με το κατά πόσο είμαστε όντως γενετικά/βιολογικά απόγονοι των Ελλήνων, θα εκλάβω τη σχέση ως αληθή και ακριβή, για να την αντιδιαστείλω με την λέξη κληρονόμοι. Όταν τα χαρακτηριστικά στα οποία στηρίζει κανείς την υπερηφάνειά του αφορούν σε επιτεύγματα ή πρόοδο στους προαναφερθέντες τομείς της ανθρώπινης νόησης, η παραδοχή πως ανήκουμε στο ίδιο γεννεαλογικό δέντρο με τους Αρχαίους μοιάζει μάλλον περιττή (αν όχι άσχετη ή άστοχη). Εύλογα θα περίμενε κανείς να απαριθμηθούν κάποια στοιχεία του Νεοελληνικού Πολιτισμού ώστε να επαληθευθεί ή να διαψευσθεί η ουσία της υπόθεσης, κατά πόσο δηλ. οι Νεοέλληνες κληρονομήσαμε τα όσα οι Αρχαίοι μας κληροδότησαν. Και έχω πολλούς λόγους να αμφιβάλλω γι’ αυτό.

Ας ξεκινήσουμε, τη διερεύνηση (ή σύγκριση) αποφατικά: τι δεν φαίνεται να κληρονομήσαμε από τους Αρχαίους Έλληνες; Πρώτο στη λίστα (ως σημαντικότερο) θα αναφέρω το γεγονός πως οι Νεοέλληνες έπαψαν να είναι παραδειγματικά πρωτότυποι. Ή, αντίστροφα, καταφέρνουν να πρωτοτυπούν αρνητικά, ειδικά σε νευραλγικούς τομείς. Στην Τέχνη, και δη τη μουσική, αριστεύουν στην κλοπή/αντιγραφή/μεταγραφή ξένων συνθέσεων τις οποίες διασκευάζουν πρόχειρα προκειμένου να πλασάρουν στο ελληνικό κοινό, το οποίο όχι μόνο δεν αντιδρά, αλλά δείχνει να προσαρμόζεται γρήγορα και εύκολα ως εκ των βολικότερων καταναλωτών πολιτισμού παγκοσμίως. Τα ίδια και στο λεγόμενο “lifestyle”. Ρίχτε μια ματιά στη νεολαία και ξανακοιταχτείτε στον Εθνικό σας καθρέφτη: Φτύστε να μη ματιαστούμε!

Σε επίπεδο πολιτικής έχουμε ίσως παγκόσμια πρωτεία σε νέα ήθη και έθιμα όπως το θεσμοθετημένο ρουσφέτι, η κομματοκρατία, η αξιωματική αναξιοκρατία, η ρεμούλα, η ιδιώτευση, η επανάπαυση, η αδιαφορία. Δημοσιογραφικά έχουμε αναδείξει την υπερβολή και το ψεύδος σε κυρίαρχη δεοντολογία. Έχουμε καταφέρει να υποβαθμίσουμε το μόνο μέσον που θα μπορούσε να διασώσει τα προσχήματα του κακέκτυπου Δημοκρατίας το οποίο χαιρόμαστε και εξυμνούμε μαζοχιστικά, την Τηλεόραση, σε μέσον αυτοπροβολής ανάξιων και ανίκανων.

Έχουμε μεταποιήσει τον Αθλητισμό σε τζόγο, κυνήγι ντόπας και θερμοκέφαλης-χουλιγκανίστικης απόθεσης της καθημερινής μας αγανάκτησης. Μετατρέψαμε την Επιστήμη σε επαγγελματικό χώρο συντεχνιών αναβιβάζοντας το οικονομικό ή ακόμα και κομματικό κριτήριο εις βάρος της αναζήτησης της Αλήθειας. Εξισώσαμε τη Φιλοσοφία με την τεμπελιά και την αρλουμπολογία, την Μεταφυσική με αίρεση, την Οντολογία με περιττολογία, την Ηθική με ανέκδοτο.

Να το δούμε, όμως, και καταφατικά: Τι έχουμε κρατήσει από τους Αρχαίους Έλληνες; Πρώτα και γυαλιστερά (σαν τις card-postal) τα μνημεία “μας”. Τουλάχιστον όσα δεν έχουμε “εκποιήσει” μέσω εθνικών ευεργετών-αρχαιοκάπηλων (ανάμεσά τους και πρώην πρωθυπουργοί αυτού του κράτους) ή δεν έχουμε αφήσει να καταστραφούν από το νέφος ή τους εργολάβους. Η αλήθεια είναι ότι οι περισσότεροι δεν έχουμε καν επισκεφθεί τα Αρχαία μνημεία που βρίσκονται στην πόλη μας (ρωτήστε πόσοι Αθηναίοι έχουν επισκεφθεί την Ακρόπολη), αλλά λίγο-πολύ όλοι τα’χουμε πιάσει με το μάτι ή με το αφτί μας.

Αμέσως μετά είναι, φυσικά, “οι ίδιοι οι Αρχαίοι Έλληνες“, ή έστω οι πιο γνωστοί απ’ αυτούς. Ποιος δεν ξέρει τον Αριστοφάνη, τον Αριστοτέλη, τον Σωκράτη, τον Ζήνωνα, τον Πλάτωνα, κτλ.; Ή μήπως τελικά ελάχιστοι τους γνωρίζουν; Θα είχε ενδιαφέρον μια άσκηση, πολύ επιφανειακή αλλά ίσως διαφωτιστική. Γράψτε 25 ονόματα Αρχαίων Ελλήνων που γνωρίζετε και μέχρι 25 λέξεις που σας έρχονται στο μυαλό με το άκουσμα του ονόματός τους. Αναπτύξτε σε μερικές παραγράφους όσα έχετε συγκρατήσει από τα έργα εκείνων για τους οποίους θεωρείτε πως γνρίζετε τα περισσότερα. Πόσο πιθανόν είναι να καταφέρετε να γεμίσετε 25 ονόματα; Ακόμη κι αν σας έρθουν στο μυαλό, τι νομίζετε πως ξέρετε γι’ αυτούς; Για εκείνους που αναπτύξατε παιρετέρω, με πόση επιτυχία θεωρείτε ότι αντιληφθήκατε ή αποδώσατε τα όσα εκείνοι σκέφθηκαν και έγραψαν. Και το πιο σημαντικό: πόσο σας νοιάζει αν τα καταλάβατε σωστά ή πόσους Αρχαίους Έλληνες έχετε έστω ακουστά; Μάλλον λίγο… στο κάτω-κάτω η αποδοχή της κληρονομιάς είναι στην διακριτική ευχέρεια του απογόνου, και όπως όλα δείχνουν η ιδιότητα του απογόνου και μόνο μας αρκεί.

Για περισσότερη ζωντάνια, θα επιχειρήσω μια ίσως τραβηγμένη αναπαράσταση, η οποία δυστυχώς δε νομίζω ότι απέχει και πολύ από την πραγματικότητα: Πόσες και ποιες είναι οι βασικές (αν όχι μοναδικές) αρχαΐζουσες εκφράσεις που με υπερηφάνεια χρησιμοποιοόυμε καθημερινά απ’ ευθείας από τα στόματα των Πατέρων μας; Τι εννοούμε μ’ αυτές; Έχουμε τελικά ιδέα τι σημαίνουν;

• Εν οίδα ότι ουδέν οίδα: Χρησιμοποιείται κατά κανόνα σε περιπτώσεις που θέλουμε να προσποιηθούμε τους ανήξερους. Δεν είναι αστείο και κραυγαλέα επιφανειακό; Κάτι μου λέει ότι ο Σωκράτης μάλλον θα απογοητευόταν.
• Μέτρον άριστον: Προτιμούμε την διασκευή “παν μέτρον άριστον” που αντιστρέφει πλήρως το νόημα της αρχικής έκφρασης. Τελικά δεν είναι μεγάλο λάθος, καθώς όντως θέλουμε να πούμε “μέτρον άριστον” αλλά καθημερινά εφαρμόζουμε το “παν μέτρον άριστον”.
• Τα πάντα ρει: Νεοελληνιστί “μια έτσι, μια αλλιώς” ή “τρέχα γύρευε”. Η μόνιμη επωδός όταν συζητάμε για το οργανωμένο Ελληνικό κράτος ή το μέλλον μας.
• Φιλοκαλούμεν γαρ μετ’ ευτελείας και φιλοσοφούμεν άνευ μαλακίας: Δεν έχει σημασία τι σημαίνει. Μας φτάνει που περιέχει τη λέξη-κλειδί “μαλακία” η οποία αποδεικνύει τον άρρηκτο δεσμό ανάμεσα στην Νέα και την Αρχαία Ελλάδα. Χώρια που γουστάρουμε να λέμε βρωμόλογα και τη βρίσκουμε όταν ακούμε και τους αρχαίους να μιλάνε έτσι.
• Μολών λαβέ: “Έλα να τα πάρεις”, επιδεικνύοντας με στόμφο τα ελληνογεννητικά μας όργανα.
• Έρως ανίκατε μάχαν: Η Αλίκη Βουγιουκλάκη δεν το έλεγε;
• Πας μη Έλλην βάρβαρος: Ιοσδύναμα “όταν οι άλλοι κρέμονταν από τα δέντρα “εμείς” κάναμε επιστήμη”. Μόνο που δεν περνάει από κανενός το μυαλό πως ο Νεοέλλην είναι κατ’ ουσίαν “μη Έλλην”… Τραγική Ειρωνία ή Θεία Δίκη;
• Λίθοι, πλίνθοι, κέραμοι ατάκτως ερρειμένοι: Ο Νεοελληνικός τρόπος σκέψης και οργάνωσης σε 5 λέξεις που συνολικά κάτι μας θυμίζουν, αλλά ως μεμονωμένες λέξεις τις αποκαλούμε απλώς “αρχαία”. Αλλά επειδή στα “αρχαία” γράφαμε όλο κάτω από τη βάση αποφασίσαμε να μην πολυπαιδευτούμε και συγχυστούμε.

Όλα τα παραπάνω, λοιπόν, μας επάγουν αυτόματα (ή ένεκα ανατροφής και παιδείας) την περί ης ο λόγος περηφάνεια.

Εδώ θα μπορούσε κανείς να αντιτάξει: “Αν είμαστε τόσο χάλια όσο περιγράφεις, δεν θα είχαμε ποτέ ευκαιρία να εκφράσουμε την περηφάνειά μας”. Το δέχομαι. Να μερικές αφορμές στις οποίες γυαλίζει το μούτρο μας από περηφάνεια:

• Στο ευρωμπάσκετ του ’87
• Στο Euro 2004
• Στην “Ολυμπιάδα” του 2004
• Στην πρωτιά της Έλενας Παπαρίζου στη Eurovision

Φυσικά υπάρχουν και οι μικρές καθημερινές αφορμές… το άλας της ζωής. Περήφανοι για την καταγωγή μας αισθανόμαστε όταν κοιτούμε με περιφρόνηση τους υποανάπτυκτους Αλβανούς, όταν με οργή κουβεντιάζουμε για τους απολίτιστους Τούρκους, στις Εθνικές Εορτές και Παρελάσεις με τα παροπλισμένα άρματά μας και όσους δύσμοιρους νεοέλληνες δεν είχαν αρκετά φράγκα για να πάρουν απαλλαγή, όταν κάνουμε ψηστήρι (πλέον στο όριο της επετείας) το καλοκαίρι σε τουρίστες για να ακουμπήσουν κανά ευρώ στον τόπο μας ή σε τουρίστριες μπας και βγάλουν το βρακί τους. Γιατί εκτός από ούζο, σουβλάκι και μπουζούκι έχουμε και όνομα: Greek lovers!

“Ωραία, λοιπόν, αισθανόμαστε υπερήφανοι… και;”, θα διακόψει κανείς. Τι πρόβλημα υπάρχει με το να είναι κάποιος υπερήφανος έστω για κάτι με το οποίο πλέον δε σχετίζεται παρά μόνο βιολογικά ή ελέω γραπτών μαρτυριών; Ορίστε κάποια από τα δυσάρεστα παρεπόμενα που αναγνωρίζω εγώ, όχι στο να είσαι απλώς υπερήφανος για τους μακρυνούς προγόνους σου, αλλά να φανατίζεσαι με αυτό:

• Ακόμη κι όταν έχεις κάτι να επιδείξεις σε εξωστρεφείς αλληλεπιδράσεις ως μέλος εθνικής ομάδας, με το να διαφημίζεις εαυτόν μέσω των Αρχαίων Προγόνων σου δείχνει χαμηλή εκτίμηση στα (όποια) επιτεύγματά σου. Στην ειδική περίπτωση των Νεοελλήνων απλώς καταδεικνύει την παντελή έλλειψη δημιουργίας που άρχει από το πέρας της χρυσής περίοδου για την οποία κομπάζουμε μέχρι την σημερινή κατάντια που προσπαθούμε να ξεχάσουμε.
• Σε δεύτερο επίπεδο (της εσωτερικής κατανάλωσης), το ψέμα γίνεται πιο αυτοκαταστροφικό όταν το ταΐζουμε και στους ίδιους τους εαυτούς μας. Ακόμα χειρότερα, δε, όταν το χρησιμοποιούν εναντίον μας υποψήφιοι άρχοντες. Σκεπάζουν την σημερινή αθλιότητα και μιζέρια μας (για την οποία ευθύνονται) φουσκώνοντας τα μυαλά μας με ιδεώδη και μεγαλεία που όχι μόνο δεν βιώνουμε αλλά όπως φαίνεται δεν έχουμε καν κατανοήσει ή εκτιμήσει. Μασάμε σαν κουτόχορτο το παραμύθι της εκάστοτε εθνικής φιέστας με τις πανταχού παρούσες αναφορές στους προγόνους μας και για λίγο αισθανόμαστε ότι είμαστε κάποιοι, ξεχνάμε ότι είμαστε λίγοι. Προχωράμε όπου φυσήξει, από καθαρή αδράνεια, με τα μυαλά γεμάτα φως που μόνο σε μικρές, παραμοφωμένες από το ταξίδι και τα κόμπλεξ μας αχτίδες που έρχονται από το μακρυνό παρελθόν. Η ομφαλοσκόπηση νοείται ως αυτοχειρία για έναν λαό που έχει απωλέσει κάθε διάθεση για πρόοδο…
• Δυστυχώς ο μύθος στο μυαλό ορισμένων εκ γενετής ανόητων φτάνει στο τρίτο επίπεδο: γίνεται εγκληματικά επικίνδυνος. Αναθρέφονται ολόκληρες ομάδες ή νεολαίες ανθρώπων (Χρυσή Αυγή, ΟΝΝΕΔ, Κατηχητικά) με το πρότυπο του Υπερέλληνα για χάρη του οποίου στο ανισόρροπο μυαλό καθενός εκ των αναφερομένων είναι η αιτία ενός νέου πολέμου με τις “σκιώδεις κλίκες” που απεργάζονται τον αφανισμό του Εκλεκτού Ημών Έθνους: των Εβραίων, των Αμερικανών, των Τούρκων, των Αλβανών, των Πακιστανών. Οι ομάδες αυτές εμφορούνται με αισθήματα βίας, μισαλλοδοξίας και φανατισμού η οποία οδηγούμενες σύντομα σε ακρότητες: από μεμονωμένες δολοφονικές επιθέσεις μέχρι στρατιωτικά πραξικοπήματα ή απόδοση εξουσίας σε ακραίους εθνοκάπηλους όπως ο Χριστόδουλος, ο Γιώργος Καρτζαφέρης και τα περισσότερα στελέχη δεξιών, ακροδεξιών και “εκκλησιαστικών” διεκδικητών μέρους της Πίτας.
• Μ’ αυτά και μ’ αυτά καταφέρνουμε να απομακρυνόμαστε όλο και περισσότερο από την ουσία της διδασκαλίας πραγματικά σπουδαίων προσώπων. Αντιμετωπίζουμε επιφανειακά όλη αυτήν την κληρονομιά και αρκούμαστε στην πρόχειρη αναπαραγωγή τσιτάτων, ζώντας εν γένει σε πλήρη αντίθεση με τα πρότυπα που εκείνοι πρότειναν. Φτάνουμε στο σημείο (έστω όσοι έχουν πραγματικά το ψώνιο μέσα τους) να αναζητούμε τα ίδια τα αρχαία γραπτά ή μεταφράσεις και επιτομές τους από χασάπηδες του πνεύματος όπως ο περικλεύς χαρτέμπορος Δ. Λιακόπουλος, όχι πλέον για να γίνουμε κοινωνοί της Αρχαίας Ελληνικής σκέψης και ζωής, αλλά για να θρέψουμε μέχρι γιγαντισμού την ψωροϋπερηφάνειά μας και να αντισταθμίσουμε την αδυναμία μας απέναντι στους εν προόδω Ευρωπαίους (σε σχέση με τους οποίους υστερούμε κατά δεκαετίες παρόλο που αγωνιζόμαστε να τους αντιγράφουμε πιστά και άκριτα), τους αιώνιους πολέμιούς μας Τούρκους (παρόλο που υπερέχουν πληθυσμιακά και εξοπλιστικά), και όλους τους άλλους μικρούς και ζηλόφθονες κομπλεξικούς Ανθέλληνες ανά την Υφήλιο…

Τελικά μήπως δεν φταίνε οι συνωμοσίες των Εβραίων, οι Κομπλεξικοί Ευρωπαίοι, οι Αχόρταγοι Πολιτικοί και όλες οι άλλες κακές δυνάμεις που δήθεν έχουν βάλει στο μάτι το Ένδοξο Ελληνικό Στοιχείο (το οποίο συνδέεται μόνο με άλματα με το Νεοελληνικό) αλλά το κεφάλι μας το ξερό πλην γεμάτο αδικαιολόγητη αυταρέσκεια;

Αυτό που θεωρώ βέβαιο είναι πως οι Νεοέλληνες έχουμε καταντήσει ρετσινιά των Αρχαίων, και εκείνοι με τη σειρά τους βαριά σκιά σε εμάς τους Νεοελληνάρες (δεν άντεξα )

Υ.Γ.: Συγχωρήστε μου τις γλωσσικές φαιδρότητες. Κλείνω 23 ώρες άυπνος

Κατά τα γνωστά, καθ’ ότι δύσκολη η επικοινωνία των ανθρώπων με αριθμούς, ειδικά τετράδες αριθμών που ανά πάσα στιγμή αλλάζουν, στην ιστορία μπαίνει το πρωτόκολλο ή υπηρεσία DNS που αναλαμβάνει να αντιστοιχίσει διευθύνσεις IP σε ονόματα.

Στην πλειοψηφία των περιπτώσεων, υπάρχει ένας υπολογιστής με μόνιμη σύνδεση στο Internet και σταθερή διεύθυνση IP, όπως π.χ. του τρέχοντος site (216.234.124.50). Προκειμένου να βοηθώνται οι χρήστες, φροντίζουν οι διαχειριστές να δεσμευτεί ένα όνομα (π.χ. semfe.gr) που θα αντιστοιχεί σε αυτήν την IP. Αυτή η υπηρεσία, φυσικά, γίνεται από εθνικούς ή διεθνείς οργανισμούς και κοστίζει.

Στην περίπτωση των απλών χρηστών, όμως, που δεν έχουν σταθερή IP (καθώς τέτοια υπηρεσία από τον ISP σας κοστίζει αρκετά παραπάνω), υπάρχει σε αντιστοιχία με το DNS το Δυναμικό DNS (Dynamic DNS).

Γιατί μπορεί να θέλετε Dynamic DNS; Το Dynamic DNS σας βοηθάει να εντοπίζεται έναν υπολογιστή σας από οπουδήποτε στο Internet. Υποθέστε π.χ. ότι έχετε μονίμως ανοιχτό έναν υπολογιστή στο σπίτι, στο οποίο τρέχετε ορισμένες υπηρεσίες, όπως FTP, File Sharing, Web Server, Remote Administration, Mail Server και ό,τι μπορείτε να φανταστείτε. Λόγω της δυναμικής σας σύνδεσης με το Internet δεν μπορείτε να είστε ποτέ σίγουροι ποια είναι η IP του μηχανήματος στο σπίτι σας. Γι’ αυτό χρειάζεστε ένα όνομα το οποίο ανά πάσα στιγμή θα αντιστοιχεί στη σωστή IP, ώστε να αποκτάτε πρόσβαση από οπουδήποτε βρίσκεστε (τη σχολή, έναν φίλο σας, τη δουλειά, κτλ.).

Στην ρύθμιση του Dynamic DNS υπάρχουν δυο βασικά βήματα:

1. Δέσμευση ενός ονόματος (Domain Name):
   • Εκτός από τις μισθωμένες λύσεις (που κοστίζουν γύρω στα 25-50 ευρώ τη διετία), υπάρχουν πολλοί οργανισμοί που δίνουν δωρεάν domain names, αλλά περιορίζουν λίγο τις επιλογές σας.
   • Μπορείτε να βρείτε διάφορους τέτοιους “providers” σε αυτήν τη λίστα ή ψάχνοντας στο google με λέξεις κλειδιά όπως “dynamic dns sites” ή “dynamic dns providers”. Από τις πιο γνωστές υπηρεσίες είναι το dyndns.org και το no-ip.com.
   • Αφού επιλέξετε σε ποιον provider θέλετε να εξυπηρετηθείτε, κάνετε τα εξής: Ζητάτε τη δημιουργία ενός νέου λογαριασμού, ορίζετε το όνομα που θέλετε να χρησιμοποιήσετε (υπό την προϋπόθεση ότι δεν το έχει προλάβει κάποιος άλλος), και βάζετε έναν κωδικό ασφαλείας. Κατά την εγγραφή, δε, ορίζεται την IP που έχει το μηχάνημά σας εκείνη τη στιγμή, και κατά κανόνα εντός 5 λεπτών μπορείτε να δοκιμάσετε τη νέα σας διεύθυνση (αν, φυσικά, έχετε κάποια ανοιχτή υπηρεσία, ή επιτρέπετε τα pings).
2. Ρύθμιση αυτόματης ενημέρωσης του DDNS λογαριασμού σας:
   1. Αν συνδέεστε με modem/router (δρομολογητή): Οι περισσότεροι routers έχουν υποστήριξη αυτόματης ενημέρωσης του DDNS λογαριασμού σας. Ψάχνετε το αντίστοιχο πεδίο στο εργαλείο Ρυθμίσεων του router σας, ορίζετε σε ποιο site έχει δεσμεύσει hostname, βάζετε το username και το password του λογαριασμού που φτιάξατε προηγουμένως.Από εκεί και πέρα ο router θα φροντίζει να συνδέεται με την υπηρεσία και να φροντίζει το hostname να αντιστοιχεί στην IP σας όποτε χρειάζεται, και έχετε το κεφάλι σας ήσυχο.
   2. Αν συνδέεστε με απλό modem: Δυστυχώς η ιστορία εδώ έχει περισσότερο τρέξιμο. Έχετε εσείς την υποχρέωση να εγκαταστήσετε το απαραίτητο λογισμικό και να κάνετε τις ρυθμίσεις προκειμένου να κάνετε τη δουλειά που θα έκανε μόνος του ο router:
      • Αναλόγως με το λειτουργικό σας, επιλέξτε ένα πακέτο λογισμικού που σας βολεύει. Το λογισμικό που ψάχνετε “Dynamic DNS client”. Αυτό που κάνει είναι σε τακτά χρονικά διαστήματα να ελέγχει ποια είναι η IP σας και να ενημερώνει τον λογαριασμό σας. Μια λίστα μπορείτε να βρείτε εδώ ή εδώ, είτε στο google με τις προφανώς κατάλληλες λέξεις-κλειδιά.
      • Κατά την εγκατάσταση και ρύθμιση του λογισμικού, ορίζετε όπως και στην περίπτωση του router τα στοιχεία του λογαριασμού σας, και πλέον ο DynDNS client αναλαμβάνει να κρατάει ενήμερο τον λογαριασμό σας.
      • Για όσους έχετε Linux, υπάρχει ένας οδηγός εδώ.
      • Για τα Windows παίζει να λέει κάτι αξιόλογο ο οδηγός που υπάρχει εδώ, αλλά καλύτερα ψάξτε στο Google.

Μερικά παραδείγματα: Το “μεγάλο Πα(ντ)ζάρι” με τα κουτιά, τις κουρτίνες, το ζονκ, και τον Σαρδανάπαλο Μικρούτσικο, το “Super Deal(er)” με τις βαλίτσες και τον Τραπεζίτη, το “(κ)Λεφτά στα τυφλά” με τα φακελάκια, τον Μπάτλερ και την ξανθιά Ελευθερία, καθώς και ένα σωρό άλλα που πληρούν παρόμοιες προδιαγραφές.

Παντού δώρα και λεφτά, παζάρια και αλισβερίσια, διακανονισμοί των διοργανωτών με ένα ασήμαντο μέρος των ημερήσιων κερδών (μερικές δεκάδες χιλιάδες ευρώ) και απλών ανθρώπων που στην “φτώχεια” τους το αντιμετωπίζουν σαν δοκιμασία ικανοτήτων και όχι παιχνίδι τύχης. Ο παίκτης πλέον έχει κοντά του συγγενείς και φίλους που θα του σταθούν στη διαδικασία κατά την οποία περνάνε από μπροστά του τεράστιες ποσότητες χρημάτων (με τα δικά του standards), οι οποίες κατά κανόνα σύντομα (και παρά τις προσπάθειες που νομίζει ότι καταβάλλει) θα “εκφυλιστούν” σε λίγα ευρώ ή κάποιον κακομούτσουνο Ζονκ.

Φυσικά το πανηγύρι δεν μπορούσε να αφήσει απ’ έξω τους τηλεθεατές, οι οποίοι εκτός από την αγωνία συμπάθειας που νιώθουν προς τον παίκτη, πρέπει να έχουν ένα μερίδιο συμμετοχής στα κέρδη προκειμένου να τιμήσουν την εκπομπή με το τηλεκοντρόλ τους. Έτσι κόβεται ένα κονδύλι και γι’ αυτούς τους αφανείς ήρωες που γεμίζουν τα ταμεία των παραγωγών, είτε από τα τελικά κέρδη του ίδιου του παίκτη (γυφτιά), είτε από ξεχωριστό κεφάλαιο που με γενναιοδωρία οι συντελεστές της εκπομπής έχουν δεσμεύσει για το κοινό τους. Είναι αυτονόητο πως ακόμα και αυτά τα “δώρα” προς τους θεατές είναι μόνο ένα μικρό τμήμα από το κέρδος της παραγωγής από την τηλεθέαση και τα τηλέφωνα συμμετοχής στις κληρώσεις.

Όλη αυτή η δοκιμασία ή πρόκληση όπου καλείται να “αντεπεξέλθει” ο παίκτης (δηλ. ο χορός των εκατομμυρίων καθώς και οι ελκυστικές γλάστρες που τον πλαισιώνουν) συχνά μου φαίνεται σαν ειρωνική εκμετάλλευση που αγγίζει τα όρια της χυδαιότητας. Είναι σαν να έχεις πάρει ένα ξαπλωμένο από την πείνα παιδάκι της Αφρικής και να περιφέρεις από πάνω του χαβιάρι, κάνοντάς το να πιστέψει πως είναι τόσο κοντά του, ώστε εξαρτάται απ’ αυτό αν θα το πιάσει ή όχι. Και κατά πάσα πιθανότητα στο τέλος το παιδάκι θα πάρει μισό κομμάτι ψωμί και μια τζούρα δημοσιότητας.

Αυτό, λοιπόν, που πάντοτε με απασχολούσε είναι το εξής: Έχει ποτέ αναρρωτηθεί κανείς που βρίσκουν αυτοί οι τύποι όλα αυτά τα λεφτά; Το θεωρούν φυσιολογικό; Έχει νιώσει κανένας την κοροϊδία σε επίπεδο οργής που κάποιος κερατάς κάνει τον ανοιχτοχέρη λεφτά, μοιράζοντας χρηματικά ποσά που στην κακομοιριά μας θεωρούμε αστρονομικά; Όλο αυτό μοιάζει σε κανέναν άλλον με την κακοήθη έννοια και εφαρμογή της λεγόμενης “φιλανθρωπίας” μεγαλοαπατεώνων προς εκείνους από τους οποίους κλέψανε εκείνα τα αγαθά, μέρος των οποίων δείχνουν ακομπλεξάριστα και όλο κοινωνική ευαισθησία να αναδιανέμουν; Και μιλώντας για αναδιανομή, δεδομένου ότι όλα αυτά τα show καθώς και τα λεφτά που μοιράζουν είναι νόμιμα (φαντάζομαι φορολογούνται κιόλας), πως σας φαίνεται η ιδέα ενός κράτους που εγκρίνει ως φυσιολογική την συγκέντρωση τόσων εκατομμυρίων ευρώ στα χέρια τηλεοπτικών παραγωγών;

Τόσος πλούτος, κι αντί κανείς να νιώσει τουλάχιστον περίεργα ως προς το πώς και γιατί έχει συγκεντρωθεί εκεί που συγκεντρώθηκε και από ποιους απομακρύνθηκε, παρακαλάει να του στάξουν λίγα ευρώ, σε τυχαία ποσότητα, αλλά με τρόπο που τον κάνει να αισθάνεται πως τα κέρδισε με την “αξία” του… Ποιος έχει πραγματικά όρεξη να δουλέψει μπροστά στην προοπτική να κληρωθεί ως παίκτης στο Super Deal?