Στο όριο της ανθρώπινης απληστίας

Είχα να φάω από εχθές το βράδυ… γύρισα σπίτι στις 7 το απόγευμα. Πέταξα ρούχα και σακούλες, και έβαλα να φάω 1 μεγάλο πιάτο (ξέρετε, από τα… μεγάλα) ρύζι με χοιρινό στην κατσαρόλα. Από τη φούρια όλο το νταβαντούρι κράτησε μερικά λεπτά… Κι όμως, ήθελα κι άλλο, αλλά μετά από συμβουλή της μητρός μου, έκανα κράτει γιατί θα ξαναπείναγα (λέει) σε λίγο… Και δεδομένου ότι κατά την προσφιλή δήλωση της γιαγιάς μου «αυτά τα παιδιά καλύτερα να τα ντύνεις παρά να τα ταΐζεις», ακολούθησα το δρόμο της σύνεσης.

Οι προθέσεις, όμως, αποδείχθηκαν δόλιες! Μετά δυο ώρες όντως ξαναπείνασα, επαληθεύοντας τις γραφές και τους ως άνω αναφερθέντες συγγενείς μου. Ή τουλάχιστον έτσι αισθάνθηκα… ήταν πολύ περίεργο… χωρίς καν να έχω αποφασίσει ποια είναι η απάντηση στην τετριμένη πλέον ερώτηση που θα έχουν μάθει απ’ έξω άνθρωποι οι οποίοι με τρώνε αρκετές ώρες στη μάπα (βλ. Μάνους, Νίκο, Σπύρο, Γιώργο κτλ.) «Εγώ τώραααα… πεινάωωω;», όπλισα τα χέρια μου με καθαρό πιάτο και πιρούνι.

Ο δεύτερος γύρος ήταν γεγονός. Ήταν όμως πιο φριχτός και ανελέητος από ποτέ. Το κρέας είχε μέγεθος και σχήμα (αλλά ευτυχώς όχι μυρωδιά) παπουτσιού του Σακίλ Ο’Νίλ, το ρύζι ήταν σε ποσότητα που στο εμπόριο θα αρκούσε να ζήσει για ένα μήνα μια 10μελής οικογένεια κινέζων. Όσο για το ψωμί, θα μπορούσα να κρατήσω τα λεφτά μου και να αγοράσω το 51% των μύλων Αγίου Γεωργίου… Κι’ όμως, με θολωμένο το μυαλό, έπεσα με τα μούτρα στη μάχη…

Στο τέλος ζούσα μια παραίσθηση. Το κατάλαβα. Είχα μόλις αυτοκτονήσει! Στο αίμα μου κυλούσε σάλτσα από το χοιρινό, το πηρούνι είχε κολλήσει στο μουδιασμένο χέρι, το δέρμα μου είχε πάρει το ανατριχιαστικό χρώμα του ψωμιού… και από την λεία και στιλπνή πλέον επιφάνεια του ερημωμένου μου πιάτου έβλεπα το μοσχαρίσιο είδωλό μου, όπου τα μάτια είχαν αντικατασταθεί από κόκκους ρυζιού.

Είναι η πρώτη φορά στη ζωή μου που αισθάνομαι τόσο έντονη δυσφορία από φαγητό. Έχω ήδη ρουφήξει σαν να ήταν κάποιου είδους νέκταρ δυο φτηνιάρικες σόδες του carrefour (α ρε πατέρα, από κει θα τα βγάλεις τα λεφτά; ) αλλά εις μάτην! Οι εσωτερικές τάσεις του στομάχου και του κεφαλιού μου είναι τόσο έντονες που νιώθω σαν αστέρας στα όρια της βαρυτικής κατάρρευσης…

Ζητώ… πρώτη φορά ζητώ από το Θεό να με ακούσει (κατά Λεβέντη Ευαγγέλιον): Να καταργηθούν τώρα όλοι οι νόμοι της θερμοδυναμικής και τα θεωρήματα μη αντιστρεπτών διαδικασιών. Αξιώνω να παύσουν τώρα όλες οι μεταβολικές διαδικασίες που συντελούνται στο αμαρτωλό μου στομάχι, και τα πάντα να γυρίσουν στην παρελθούσα τακτική μορφή τους! Θέλω να ξεράσω από τα μάτια και τα αυτιά!

Και όλα αυτά, ενώ σε άλλες χώρες, σε άλλες περιοχές, ίσως και δίπλα μου, υπάρχει ένα παιδί που πεθαίνει από την πείνα και τη δίψα. Την ώρα που ο Αριέλ Σαρόν εκμεταλλεύεται την άδικη θανή του προέδρου Αραφάτ, που ο Κόλιν Πάουελ (καλό παιδί τελικά, τον λυπήθηκα τον κακομοίρη) παραχωρεί τη θέση του στην Κοντολίζα Ράις.

Σε μια περίοδο όπου ο πρόεδρος ο Ντέμης με την ευλογία του Πατριαρχείου ανασταίνει την ΑΕΚ, όπου το πετρέλαιο, το φαγητό, το ποτό, το τσιγάρο, η στέγαση και η παιδεία ακριβαίνουν απαγορευτικά, όπου τα επιδόματα περικόπτονται, οι συντάξεις ευτελίζονται, οι ατομικές ελευθερίες μας περιστέλλονται, το περιβάλλον καταστρέφεται και υποβαθμίζεται, ενώ ταυτόχρονα αντιστοιχούν 2 κινητά, 1,3 αυτοκίνητα, 85 χρόνια ζωής, 15τσιγάρα/ημέρα και 80ευρώ/εβδομάδα έξοδα σε μπουζούκια για κάθε Έλληνα συμπολίτη μας… (Έλληνα, όχι αυτούς που σπάσανε το αυτοκίνητο του καημένου του Θανάση Ευθυμιάδη στον Εχίνο επειδή μια αβοήθητη συμπατριωτοπούλα μας έδειξε λίγο στήθος παραπάνω… ανάσταση έκανε ο Ιμάμης)

Μετά από όλον αυτόν τον συρφετό σκέψεων, το συμπέρασμα φαίνεται να είναι μονόδρομος…

ΕΥΤΥΧΩΣ ΔΕΝ ΕΙΧΑ ΒΑΛΕΙ ΜΙΖΥΘΡΑ!

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s