Το μανιφέστο του φοιτητοπατέρα (ή απλώς συνδικαλιστή)

Θα ήθελα να σας παραθέσω κάποια πράγματα που έχω μάθει αυτά τα 2 χρόνια ενασχόλησής μου με τον «ακαδημαϊκό συνδικαλισμό», με αποκορύφωμα και αφορμή τη σημερινή Γενική Συνέλευση στη Σχολή μου. Προκαλώ τον οποιονδήποτε θεωρεί ότι θίγεται γιατί δεν δέχεται την περιγραφή να έρθει να διατυπώσει ενστάσεις. Προκαλώ, επίσης και εξίσου, οποιονδήποτε δεν πιστεύει στα μάτια του (όπως δεν πίστευα και γω κάποτε) να πιάσει τα παρακάτω σημεία ένα ένα και να τα θέσει ευθέως.

Παρακαλώ να διαβάσετε με προσοχή…

  1. Στις Γενικές Συνελεύσεις, δε γίνεται διάλογος και σύνθεση απόψεων. Γίνεται «συνδικαλισμός».
  2. Στον συνδικαλισμό καθένας κατεβαίνει να αναγγείλει τις αποφάσεις που έλαβε το «σχήμα» του. Το «σχήμα» του έχει παραλάβει ήδη τη θεματολογία και τις «προτεινόμενες απόψεις» (μαζί με τις ήδη τυπωμένες αφίσες) από την κεντρική διοίκηση της εθνικής εμβέλειας παράταξης.
  3. Με διάφορες μεθόδους, σέρνεται «πελατεία» (ευκαιριακή ή μόνιμη) στις εκλογές προκειμένου να μαζευτεί μεγάλη δύναμη και να φανεί μικρή η αποχή. Ο παρόλα αυτά μικρός αριθμός των ψηφισάντων συνιστά το εκλογικό σώμα, και ένα αυστηρά καθορισμένο κλάσμα του προσδιορίζει μονοσήμαντα την έννοια της απαρτίας σε μια Γενική Συνέλευση.
  4. Η ηχηρή και ενοποιητική (ταυτόχρονα συγκινητική) λέξη «ΟΛΟΙ» (συχνά συνοδευόμενη από το «μαζί») σημαίνει οι 50 άνθρωποι που συγκροτούν την πελατεία μου ως παράταξη. 50 στους συνήθως 150 που απαιτούνται για να ψηφίσουμε εκ μέρους 1500.
  5. Οι υπόλοιποι 1000+ είναι απολιτίκ. Αρνούμαστε να δούμε ότι έχουν απογοητευτεί από το ύφος και το ήθος και της Γενικής Συνέλευσης και των διοργανωτών της. Κι αυτό το πακέτο είναι «δημοκρατία».
  6. Οι ΔΑΠίτες δε μιλάνε με τους ΠΚΣίτες. Οι ΠΚΣίτες δε μιλάνε με τους ΔΑΠίτες. Οι ΠΑΣΠίτες δεν μιλάνε με τους ΔΑΠίτες. Οι ΕΑΑΚίτες δε μιλάνε με τους ΠΑΣΠίτες… να συνεχίσω; Όταν λέω δε μιλάνε, εννοώ δε μιλάνε. Κυριολεκτικά!
  7. Αυτό όμως δε σημαίνει τίποτα… γιατί οι άνθρωποι (λέει) «δεν είναι κομματικοποιημένοι»! Rolling Eyes
  8. Κατ’ αυτούς, δεν υπάρχουν θέματα στα οποία μπορεί να υπάρξει σύμπνοια. Όλα είναι κομματισμένα και χρωματισμένα. Ή συμφωνείς με τα πάντα σε μένα, ή δε συμφωνείς με τίποτα. «Δεν έχω απόψεις προς συζήτηση/σύνθεση. Ό,τι λέω είναι σωστό. Έχω πλαίσια και πυγμή… κι αν διαφωνείς έλα έξω να τα πούμε»! Ο «συσχετισμός δυνάμεων» που λέμε.
  9. Μας ενδιαφέρει περισσότερο να περάσει το πλαίσιό μας για να κάνουμε επίδειξη ισχύος και να γκαρίζουμε σαν ζώα στο τέλος της Γενικής Συνέλευσης, παρά να συνεργαστούμε για να αποκτήσουν ισχύ και μαζικότητα οι προτάσεις μας. Οι άλλοι, όμως, είναι οι μαγαζάκηδες!
  10. Ο Φοιτητικός Σύλλογος κατά παράδοξο τρόπο, παρά τα ανωτέρω, παραμένει «ενιαίος και αδιάσπαστος». Αν, όμως, μια «αγωνιστική κινητοποίηση» που πρότειναν π.χ. δυο παρατάξεις νομιμοποιήθηκε με την ψήφιση του πλαισίου της μιας, και τελικά απέτυχε, η άλλη δε θα δεχτεί μερίδιο ευθύνης. Θα σε παραπέμψει σε «εκείνους που την πρότειναν και ψηφίστηκαν».
  11. Όταν μια πρόταση προσπαθεί να αλλάξει τα πράγματα ενάντια στο κατεστημένο συμφέρον (αυτό που 20 χρόνια όλοι ξέρουμε και «εμπιστευόμαστε») προκειμένου να φέρει κόσμο στις Γενικές Συνελεύσεις, ακόμα κι αν αυτός δεν είναι μέρος της πελατείας κάποιας παράταξης, είναι εκ των προτέρων αντικαταστατική. Χωρίς καν να την ακούσουμε.
  12. Αν μια κομματική παράταξη (με τη δεδομένη εθνικής κλίμακας δύναμή της) πράξει αντικατιστατικά, η ίδια η έννοια της αντικαταστατικότητας και της τυπικής συνέπειας αποκτά εύρος και διαβαθμίσεις. Είναι «λίγο» ή «πολύ» αντικαταστατική, αναλόγως με το πόση δύναμη έχει η εκάστοτε κομματική παράταξη να την επιβάλλει.
  13. Οι κομματικές παρατάξεις ΔΕΝ είναι ανεξάρτητες από τα κόμματα. Παρόλα αυτά, όποτε θέλουμε να τραβήξουμε κόσμο ισχυριζόμαστε ότι «είμαστε η παράταξη που 18 χρόνια είμαστε η πρώτη δύναμη. Και πίσω μας έχουμε το τάδε ή το δείνα κόμμα». Όταν (συχνά πυκνά) το κόμμα μας τα χαλάσει με τις αντιακαδημαϊκές του απόψεις «η παράταξη είναι αδέσμευτη από το κόμμα». Τουλάχιστον όταν ακούγονται αυτά, ακόμα και η πελατεία τους γελάει… ουφ!
  14. Η παράταξη είναι «αδέσμευτη», αλλά διοργανώνει χορούς και πανηγύρια με τα λεφτά του κόμματος, βγάζει τις ίδιες αφίσες παντού με τα λεφτά του κόμματος, πληρώνει τραμπούκους με τα λεφτά του κόμματος, και ανταμείβει γλείφτες και πειθήνια τσιράκια με τα λεφτά του κόμματος.
  15. Ο αγώνας είναι μια λέξη που δικαιούσαι να χρησιμοποιείς αν εκπροσωπείσαι σε όλη την υπόλοιπη Ελλάδα, κάποιοι άνθρωποι που χυδαία εκμεταλλεύεσαι σκοτώθηκαν για ιδέες που επίσης χωρίς ντροπή εξευτελίζεις (δημοκρατία, ισηγορία, ελευθερία έκφρασης, αναλογικότητα) αλλά ταυτόχρονα καπηλεύεσαι… και φυσικά αν από πίσω σου έχεις έναν ολόκληρο κομματικό μηχανισμό/στρατό έτοιμο να εξαλείψει τη φωνή κάθε αντιρρησία ως προς τη γνησιότητα της αγωνιστικότητάς σου.
  16. Ψυθιρίζουμε παντού λάσπη και ψέματα. Όταν μας πιάσει ο βαλλόμενος και μας ρωτήσει στα ίσα «για πες μου και μένα τι λες στους άλλους», σου απαντάει «αντρίκια» και «θαραλλέα»
    • «Εγώ προσωπικά δεν έχω πει τίποτα».
    • «Άλλοι από την παράταξή σου;»
    • «Δεν ασχολούμαι με τους άλλους προσωπικά.»
    • «Η παράταξή σου;»
    • «Η παράταξή μου δεν έχει πει σε Γ.Σ. επίσημα τίποτα».

    Αυτό είναι το θέμα. Αν είσαι τόσο άντρας όσο θες να δείχνεις, κόψε τον ψύθιρο, και έλα πές τα στη Γενική Συνέλευση με αποδείξεις!

  17. Στη νομική επιστήμη «ο κατήγορος φέρει το βάρος της απόδειξης». Που σημαίνει ότι όταν κάποιος βγαίνει να κατηγορήσει, οφείλει να παραθέσει αποδείξεις. Ειδάλλως ο καθένας θα ξέρναγε λάσπη προς κάθε κατεύθυνση και οι υπόλοιποι θα ήταν υποχρεωμένοι να απολογούνται και να αποδεικνύουν ότι δεν είναι ελέφαντες.


Όταν οι σημερινοί πρωτοετείς μπήκανε στη σχολή, και όλοι τους υποδέχτηκαν με αγωνιστικές κορώνες, επαγγελματική αστάθεια/τρομοκρατία και διάφορα όμορφα ή επιτακτικά κλισέ, είπα ένα πράγμα, και να το θυμάστε όλοι, μικροί και μεγάλοι… κυρίως οι μικροί, γιατί εκεί που είστε ήμουνα και εδώ που είμαι θα’ρθετε:

Εδώ ήρθατε να γίνετε επιστήμονες, άνθρωποι, συνάδελφοι με κρίση και άποψη. Υπάρχουν ιδέες και ανοησίες, τρομοκρατία και ευχολόγια, έριδες και συμφωνίες, αξιόλογοι άνθρωποι και απατεώνες. Κρατήστε τα μάτια, τα αυτιά και τα μυαλά σας ανοιχτά…

Μην πιστεύετε τη φωνή μου. Πιστέψτε τα μάτια σας. Εγώ απλώς καταθέτω την πικρή μικρή μου εμπειρία… Σας θέλουν τυφλούς, κουφούς και βλάκες… Σας εναποθέτουμε ελπίδες και δυνάμεις… Κάντε τη διαφορά!

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Google photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s