Στιγμιαίο ταξίμι σε τρικυμία εν κρανίω!

Η έννοια της «στιγμιαίας» αντίδρασης ή κίνησης είναι μάλλον μια χοντροκομμένη αντίληψη του χρονικά απειροστά μικρού, σε μια ακόμα πιο χοντροκομμένη κλίμακα… αυτή στην οποία οι άνθρωποι τολμούν και κάνουν υποθέσεις για το ύψος και το βάθος της φύσης και του χρόνου.

Δεν είναι μόνο οι τεχνικές ακρότητες που προκαλεί στην χρονική παράγωγο της εξέλιξης ενός γεγονότος. Είναι το ουσιώδες μεταίχμιο (γιατί πραγματικά πρόκειται για οριακή ύπαρξη, όπως κάθε άλλο «σημείο») ανάμεσα σε οτιδήποτε υπήρξε πριν και πρόκειται να υπάρξει μετά απ’ αυτή.

Ακόμα χειρότερα: Είναι στην πραγματικότητα η «εκφυλισμένη» περίοδος της ιστορίας που ονομάζουμε παρόν. Τι «μήκος» έχει ένα σημείο, όπως η χρονική στιγμή; Πόσο διαρκεί το παρόν, ώστε να δημιουργεί την ψευδαίσθηση της ύπαρξής του; Ζούμε σε μια αέναη κίνηση συμπαρασυρόμενοι από το κυλιώμενο «τώρα», και μόνο πριν και μετά τη Ζωή έχουμε την ευτυχία να γευθούμε τη γαλήνη ενός αιώνιου και ήρεμου, ασάλευτου χρονικού «εδάφους». Μόνο που δεν έχουμε το δικαίωμα να ισχυριζόμαστε ότι «υπήρξαμε» ή ότι «θα υπάρξουμε» μέσα τους. Αλλά και που «υπάρχουμε» τι κερδίσαμε… είτε εμείς, είτε ο χρόνος..;

Η φλόγα ενός φυτιλιού που σιγοκαίει είναι το παρόν… το καμμένο τμήμα αναπαριστά την παρέλευσή του, και το ανέγγιχτο τα μελλούμενα. Και ω! του εννοιολογικού φαυλοκυκλισμού και της καταδίκης σε εκφραστικά μοτίβα… Είναι ζήτημα χρόνου, όμως, κι αυτά να καούν. Πόσο εύκολο είναι από την απλή εικόνα του φυτιλιού που έχει μήκος, και στο οποίο μπορείς να ορίσεις την ταχύτητα διάδοσης της φλόγας, να περάσεις στην αντιστοιχία με την ιστορική γραμμή;

Πόσο γρήγορα κινείται αυτή η «στιγμή» που ορίζει το παρόν και προκαλεί τη μοιραία μετάβαση του τυχόντος αλλά και άτυχου σημείου από το μέλλον στο παρελθόν; Πόσο γρήγορα (περνάει ο χρόνος);

Και να άλλη μια ενίσχυση της αναλογίας… η θερμοδυναμική αδυναμία να επαναφέρεις το πυρωμένο σχοινί στην αρχική του κατάσταση ισοδυναμεί με την μη αντιστρεπτότητα του χρόνου. Κι, όμως, η διαπλοκή είναι μεγαλύτερη…

Και το περιβόητο κβάντο του χρόνου; Αυτό με πάει σε ένα χάρτη όπου πλέον όλα είναι αιχμηρά αλλά κρυστάλλινα, συγκρίσιμα. Η ασημαντότητα της υποτιθέμενης «μηδενικής αξίας στιγμής, μπροστά στην φαινόμενη απειρία του πυκνού μήκους» ξαφνικά γίνεται σημασία. Αλλά πλέον δεν υπάρχει τίποτα λιγότερο σημαντικό… ούτε και περισσότερο.

Πόσο άχτι μπορεί να μας έχει ο Θεός;

Πάλι ξέμεινα από τσιγάρα, και με τον καινούριο προϋπολογισμό αυτό μάλλον θα αρχίσει να συμβαίνει πιο συχνά… είπα να δοκιμάσω τα BF της μάνας μου. Αέρας τα ρημάδια! Έκοψα τα 3/4 του φίλτρου. Και τώρα το τσιγάρο πήρε τη θέση του σχοινιού, και η κάφτρα είναι το νέο μου παρόν. Μπορεί να μην πάρω το Νόμπελ, αλλά επιτέλους μετά από 3 ώρες θα πάρω μια ιδέα τσιγάρου…

Υ.Γ.: Ο τίτλος δεν έχει ορθογραφικό… Ο φόρος στο πετρέλαιο κίνησης θα αυξηθεί μαζί με τα άλλα… κομμένα τα ταξίδια καϊξήδες και… «καήκια»

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Google photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s