Παραδόσεις, συμβάσεις, ευχές… Ουστ!

Οι ευχές, ούτως ή άλλως δεν έχουν κάποια ισχύ ή επίδραση, τουλάχιστον σε αντιστοιχία με το περιεχόμενό τους. Είναι απλώς αποτέλεσμα του ότι εκείνη τη στιγμή αισθανόμαστε ωραία, ή ακόμα καλύτερα, αισθανόμαστε όμορφα για εκείνον προς τον οποίο τις απευθύνουμε. Τουλάχιστον στις περιπτώσεις που δεν επιβάλλονται από τα γνωστά κοινωνικά στερεότυπα.

Αρχίζοντας τις διάφορες περιστάσεις όπου ακούγονται ευχές, κατά τη γνώμη μου η μόνη σύμβαση που μπορεί κάπως να δικαιολογήσει π.χ. «χρόνια πολλά» είναι η επέτειος των γενεθλίων. Οριακά αποδεκτή περίπτωση είναι η χρήση ορισμένων ευχών για καθαρά τυπικούς/δημοσιοσχεσίτικους λόγους, όπου λες «καλημέρα» ελλείψει οποιασδήποτε άλλης ατάκας (ώστε να δικαιολογείται ο προσδιορισμός μιας σχέσης ως «μια καλημέρα λέμε με τον άνθρωπο»). Και πάλι εύχεσαι κάτι που στο κάτω κάτω ακόμα και αν μπορούσε να πραγματοποιηθεί, αφαιρώντας από εσένα αυτό που θα «κερδίσει» ο άλλος μέσω της ευχής, τι θα έχανες; Μια καλή μέρα… Σιγά!

Υπάρχουν, όμως, κάποιες άλλες ευχές που δεν αντέχω για κανένα λόγο… Θεωρώ ότι οι ευχές που διατυπώνονται επί τη ευκαιρία «παγκόσμιων εορτών-επετείων και αφιερωμένων ημερών», κτλ. στερούνται πλήρως νοήματος, με την έννοια ότι είτε θα τις λες όποια μέρα του χρόνου να ‘ναι (π.χ. επειδή είσαι ευδιάθετος και τις νιώθεις), ή δε θα τις λες καθόλου. Είναι σα να φοράς προφυλακτικό μόνο την παγκόσμια ημέρα κατά του AIDS ή να χρησιμοποιείς λεωφορεία μόνο την παγκόσμια εβδομάδα ΜΜΜ. Για να μη σχολιάσω τη συνήθη επαίσχυντη χρονικά εντοπισμένη στις γιορτές παραίνεση για «καλές πράξεις».

Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει με τις ονομαστικές εορτές:

  1. Γιατί θεωρείται ευρέως μια καλή ευκαιρία να ευχηθούμε μακροζωία σε κάποιον με την αφορμή του θανάτου του συνώνυμου Αγίου;
  2. Ακόμα χειρότερα, πως είναι δυνατόν πολλοί (ιδίως γυναίκες) να αξιώνουν να τους αποσταλλούν ευχές στην ονομαστική τους εορτή, ενώ χρησιμοποιώντας υποκοριστικά και λοιπές διασκευές του βαπτιστικού ονόματός τους, δεν τιμούν καν τον άγιο (του οποίου το όνομα μάλλον θεωρούν retro ή dekavle)

Την ίδια απορία μου προκαλεί η κατάσταση στις Εθνικές Επετείους (όπου πάλι λέμε «χρόνια πολλά» και δεν καταλαβαίνω γιατί) και για ημέρες όπως αυτού του Βαλεντίνου, κατά την οποία διανοητικά δεκαπεντάχρονες θεωρούν την παράλειψη ευχών και δώρων σοβαρή αιτία χωρισμού από τον «αγαπημένο» τους

Εν ολίγοις, όμορφα λόγια τα οποία θα έπρεπε να φανερώνουν αγνή πρόθεση και θετική ψυχολογία, αλλά στην πραγματικότητα τα αφαιρούν, καθώς καθίστανται τυπικά μπροστά στις συμβάσεις και τις «παραδόσεις» που εξυπηρετούν ή εκ των οποίων επιβάλλοναι.

Ιδιαιτέρως απεχθής μου είναι και η πλειοδοσία ευχών εκ μέρους σύσσωμου του θρησκευτικού, καλλιτεχνικού, πολιτικού και δημοσιογραφικού κόσμου. Οι περισσότεροι από αυτούς είναι τόσο φαιδροί, ώστε αρχίζουν μια ευχή με την στομφώδη τρόπο ως «ΕΥΧΟΜΑΙ ΣΕ ΟΛΟΝ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ…» και κατόπιν αραδιάζουν ό,τι τους κατεβαίνει στο κεφάλι (υγεία, ευτυχία, λεφτά, αγάπη, εξουσία, γυμναστική, ύψος, φαγητό, τουαλέτα, κτλ.)

Όσο για τις ίδιες τις γιορτές καθεαυτές (γιατί μπορεί η κορυφή να είναι οι ευχές, αλλά η πηγή είναι οι γιορτές), τι να πει κανείς; Στην πιο ακραία τους μορφή γίνονται αφορμές

  1. οικονομικής εκμετάλλευσης (βλέπε λαμπάκια, δεντράκια, σκατάκια, αύξηση των τιμών σε τρόφιμα, διασκέδαση, κτλ.),
  2. χυδαίας διαφήμισης πολιτικών και λοιπών αρλεκίνων που δίνουν 10 σόμπες σε ισάριθμους παπούδες (οι οποίοι σύντομα θα πεθάνουν γιατί δεν τους έλειπε η σόμπα, αλλά το φαγητό), σισσίτια σε καμιά 30αριά άστεγους (όπου άστεγος αυτός που πριν και μετά από ένα χριστουγεννιάτικο γεύμα έμενε και θα μένει στο δρόμο)
  3. εξίσου κακοήθους προβολής μεγαλοεπιχειρηματιών που κάνουν δωρεές εκατομμυρίων δραχμών σε ιδρύματα από το υστέρημα των δισεκατομμυρίων που έχουν, το οποίο ήταν το καθαρό κέδρος από τα τρισεκατομμύρια που κάποια στιγμή λήστεψαν αφ’ ενός από εκείνους που τώρα ευεργετούν, και αφ’ ετέρου από όλους τους άλλους εν δυνάμει αναξιοπαθούντες (δηλ. όλους μας).

Αλλά ξέχασα, οι γιορτές σου αλλάζουν τη ψυχολογία, αισθάνεσαι όμορφα, και κάνεις ένα διάλειμμα από τη συνήθη μιζέρια σου. Μήπως άραγε αυτή είναι η λογική; Να ξεχάσουμε για λίγο τη ρουτίνα και τη μιζέρια μας, για να πέσουμε ξανά με περισσότερη δύναμη σε αυτή μετά τις γιορτές;

Παρεμπιπτόντως, ακούσατε το επιχείρημα ότι «δε θα έπρεπε να προ-φυλακιστεί ο Κεχαγιόγλου» (κατηγορούμενος για κακουργήματα, όπως ξέπλημα βρώμικου χρήματος, σύσταση συμμορίας, δωροδοκία δικαστών, κτλ.) «παραμονή Χριστουγέννων»;!? Μάλιστα, κάποιοι κύριοι, όταν κατάλαβαν ότι δεν μπόρεσαν να πείσουν ούτε τον πλέον αφελή και ευτυχή που ζει τα Χριστούγεννα (για άλλη μια φορά στη ζωή του), το ψιλογύρισαν εναντίον της ιδέας της προφυλάκισης εν γένει. Τέτοιες ευκαιριούλες και χάρες έχουμε μάθει να επιτρέπουμε και να ζητούμε, κι όλα αυτά επειδή… ο Δεκέμβριος σήμερα έχει 25?! Ουφ…

Τέλος, να επικρίνω και την αλόγιστη χρήση του «χρόνια πολλά», με αποκορύφωμα την ποσοτικά προσδιορισμένη εκδοχή του «να τα εκατοστήσεις», καθώς πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, είναι μάλλον κατάρα. Δεν ξέρω τι ιδέα/εικόνα έχετε για την φυσική και διανοητική κατάσταση ενός ανθρώπου μετά τα 85, αλλά ακόμα και αν δεν έχει απωλέσει το σύνολο της μνήμης καθώς και την ικανότηταν να μιλάει, να ακούει, να βλέπει, να περπατάει, να παράγει σκέψη και να αυτοεξυπηρετείται (οπότε τα 100 χρόνια δεν είναι κατά τον προφανή τρόπο κατάρα), τότε αυτή η ευχή είναι τρομοκρατική, καθώς θέτει «άνω φράγμα» και αντίστροφη μέτρηση για ένα ρολόι που ούτως ή άλλως άρχισε να χάνει λεπτά (αν όχι μέρες ή χρόνια ).

Δε θα ξεχάσω ποτέ τη χαρακτηριστική γκάφα του πατέρα μου που ευχήθηκε «να τα εκατοστήσεις» σε γραία γειτόνισσα, η οποία προς έκπληξη πολλών έκλεινε τα 101, και όπως ήταν αναμενόμενο τον αγριοκοίταξε με κάθε χιλιοστό της όρασης που της είχε απομείνει.

Υ.Γ.: Καμία μέρα δεν είναι Άγια, για ανθρώπους που δεν μπορούν να νιώσουν «άγιοι».

Υ.Γ.2: Για του λόγου το αληθές, μου έχει τύχει αρκετές φορές να έχω ευχηθεί για διάφορους λόγους χρόνια πολλά σε κάποιον, και με θεώρησε αρκετά ηλίθιο δεδομένου ότι δεν είχε γενέθλια ή δε βρισκόμασταν σε κάποια εθνική/θρησκευτική εορτή. Ειδικά από αυτούς τους ανθρώπους δε δέχομαι (πλέον) ευχές.

Υ.Γ.3: Στο παρόν post ήθελα να βγάλω το κόμπλεξ μου σχετικά με τη σωρία ευχών που συνοδεύουν τις «άγιες» (ω θεοί!) αυτές ημέρες. Και γι’ αυτό τις ανωτέρω έννοιες στον ίδιο τον τίτλο συνοδεύει η πρώτη αντι-ευχή μου γι’ αυτές: «Ουστ!».
Το να επικαλείσαι μια συμβατική ημερομηνία όπου κατά παράδοση γίνεται ανταλλαγή δώρων και ευχών είναι κάτι που εδώ και χρόνια προσπαθώ να καταστήσω μόνιμα αδιάφορο για μένα, παρόλα αυτά παραμένει εκνευριστικό.
Θα δεχτώ (και θα συνεχίσω) οποιαδήποτε επιθετική απάντηση, μόνο και μόνο επειδή είμαι διατεθιμένος, ειδικά για το συγκεκριμένο θέμα, μέσω εκφραστικής τραχύτητας να χάσω το δίκαιό μου, αλλά όχι και το δικαίωμα να εκνευρίζομαι και να διαχέω τον εκνευρισμό μου παντού… 😛 Στα κομμάτια πια με τις ευχές!

Υ.Γ.4: Είναι αργά, το κείμενο αλλιώς άρχισε, τελικά αλλού το δημοσιεύω, είπα να το ψιλοφτιάξω να έχει τουλάχιστον ένα ρημάδη ειρμό αλλά αμφιβάλλω αν τα κατάφερα. Παρακαλώ προσπαθήστε να βγάλετε νόημα πρωτού αρπάξετε την ευκαιρία να παρανοήσετε κάτι που κατά πάσα πιθανότητα (λόγω επιθετικής διάθεσης) ούτως ή άλλως εννόησα

Advertisements

4 σκέψεις σχετικά με το “Παραδόσεις, συμβάσεις, ευχές… Ουστ!

  1. Παράθεμα: [Απορία] Του σαντακλάους ανήμερα « e-γκλήματα
  2. Νομίζω ότι κανένας εχέφρων άνθρωπος δεν θα διαφωνούσε ότι είναι ένα πολύ ωραίο άρθρο και ότι η σημασία και βαρύτητα που δίνει κάποιος σε τέτοια θέματα είναι ευθέως ανάλογη του ελλειμματικού του χαρακτήρα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s