Παράσταση νίκης και δικομματισμός

Mιας και αυτές τις μέρες πιάσαμε τις Στατιστικές Πολιτικές Έρευνες, θέλω να αναφερθώ και σε αυτήν την απάτη που λέγεται «παράσταση νίκης«. Θεωρώ ότι είναι από τις πιο ύπουλες μόδες της σημερινής στατιστικής πολιτικής, όπως θα έσπευδαν να επισημάνουν διάφοροι γνωστοί μου τεχνοκράτες.

Γνωρίζετε καλά (τουλάχιστον για την Ελλάδα, αλλά λογικά και παντού έτσι γίνεται) ότι το «κλίμα νίκης/ήττας» επηρεάζει σημαντικά τον κόσμο στο πως και τι θα ψηφίσει. Κι αυτό γιατί ο κόσμος ως επί το πλείστον δεν ψηφίζει με ιδεολογικά κριτήρια, αλλά με αποφατική διάθεση τιμωρίας ή συμπάθειας. Αυτό, σε συνδυασμό με την ψυχολογική προτίμηση του καθενός να είναι με το μέρος ενός νικητή (ή εν δυνάμει νικητή), τελικά οδηγεί σε ενίσχυση του δικομματισμού.

Έχετε ένα μικρό κόμμα, π.χ. το ΚΚΕ, τον Καρατζαφέρη ή τον Λεβέντη ή τον Τσοβόλα. Κάποιοι άνθρωποι για τους λόγους τους θα γούσταραν να ψηφίσουν έναν από τους παραπάνω. Αλλά μέσα τους ξέρουν ότι δεν είναι παιχνίδι η ψήφος. Τι σημαίνει «παιχνίδι»; Πως αν κανείς δεν ψηφίσει ανάμεσα στους εν δυνάμει νικητές (ΠΑΣΟΚ/ΝΔ), τότε «πετάει» την ψήφο του! Και την «πετάει» γιατί απλώς τα υπόλοιπα (μικρά) κόμματα στη Βουλή δεν έχουν φωνή. Και είναι λογικό να μην έχουν, αν σκεφτείτε το εκλογικό μας σύστημα.

Στην «πρόθεση ψήφου», λοιπόν (δηλ. τι θα ψηφίζανε οι ίδιοι) βάζουν π.χ. Λεβέντη. Και μέσα τους αισθάνονται ωραία που κάνανε το πρώτο βήμα στο να ψηφίσουν ελεύθερα. Και μετά έρχεται η παγίδα: «παράσταση νίκης», δηλ. «Ποιος νομίζετε ότι θα κερδίσει;». Και εκεί μπαίνει ξανά στο τριπάκι της νίκης. Θυμάται πως ούτε ο ίδιος πιστεύει ότι αυτός που θα ψηφίσει θα βγει νικητής. Και αυτό λειτουργεί ενάντια στη συνειδητή επιλογή του, και την κάνει ψυχολογική/εκβιαστική.

Ανέκαθεν τα πολιτικά πρόσωπα προσπαθούσαν να δημιουργήσουν τεχνητό κλίμα νίκης ή ήττας στον κόσμο. Για να τους ενθαρρύνουν να ψηφίσουν ένα κόμμα ή να τους αποθαρρύνουν από το να ψηφίσουν ένα άλλο. Σε όλες τις εκλογές. Θυμάμαι π.χ. στις φοιτητικές εκλογές ΠΑΣΠίτες να μυξοκλαίνε ότι δεν θα εκλεγούν και να ζητιανεύουν ψήφους. Στις Δημοτικές ανθρώπους να λενε στους μισούς «ρε συ, δε θα βγούμε, μην κάνεις καμιά βλακεία και ψηφίσεις κανάν άλλον» και στους υπόλοιπους που λειτουργούσαν ψυχολογικά ανάποδα «ρε μην άγχεσαι, δεν πάει πεταμένη η ψήφος, θα βγούμε». Στις εθνικές τα ίδια.

Τα δυο κόμματα, πλέον, δεν χρειάζεται να προσπαθούν να πιέσουν ψυχολογικά το εκλογικό σώμα ώστε να παραμείνει κολλημένο στις δυο «μοναδικές επιλογές του», γιατί έχουν βάλει το ίδιο το σώμα (ή ένα αντιπροσωπευτικό του δείγμα) να το κάνει! Πείτε μου ποιος θα πει «θα βγει το ΚΚΕ»; Κανένας! Ούτε καν ο ΚΝΕίτης. Ο ΚΝΕίτης, όμως, είναι «κολλημένος» και θα το ψηφίσει τελικά το ΚΚΕ, όπως και το υπόλοιπο 5% «κολλημένων» ΚΝΕιτών (μην αρχίσουμε, καταλαβαίνετε πως το εννοώ). Οι υπόλοιποι, όμως, που έχουν σιχαθεί τα δυο κόμματα, και παρόλα αυτά επιμένουν να βρίσκουν διαφορές ανάμεσά τους, σκέφτονται: «Ωχ θα βγει η ΝΔ… θα ψήφιζα αριστερά, αλλά αφού δεν πρόκειται να βγει, καλύτερα ΠΑΣΟΚ παρά ΝΔ», ή «Όχι πάλι ΠΑΣΟΚ! Πόσο βλάκας είναι ο Έλληνας; Τέρμα, ψηφίζω ΝΔ».

Εν ολίγοις έχουν φτιάξει έναν ψυχολογικό εκβιαστικό φαύλο κύκλο του κόσμου προς τον κόσμο, ο οποίος ευνοεί ακριβώς και μόνο τον δικομματισμό. Με την ευγενική χορηγία της στατιστικής!

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s