Η κρίση των γενεών

Όταν όλα πάνε καλά, ο κόσμος δεν έχει τίποτα να χωρίσει. Και δεν έχει λόγο να γίνεται βίαιος ή εχθρικός, καθώς έχει λίγα να κερδίσει αλλά πολλά να χάσει. Οι κρίσεις, όμως, κάθε φύσης, φέρνουν συμφορές, αλλά πάντα φέρνουν και ανταγωνισμούς και αφορμές για να γνωριζόμαστε όλοι μεταξύ μας.

Ένα παράδειγμα τέτοιας γνωριμίας λόγω κρίσης είναι π.χ. η Χρυσή Αυγή. Μέσα στα κυρήγματα μίσους και ανορθολογισμού, αν μη τι άλλο, μας βοήθησε να ξαναγνωριστούμε με τους φίλους, συμμαθητές και συγγενείς μας, και να δούμε τί πραγματικά κρύβει ο καθένας μέσα του όταν βγει το χαμογελαστό προσωπείο που χαρίζει η αφθονία αγαθών και χρημάτων που χαρακτήρισε τα τελευταία 40 χρόνια τη χώρα.

Η Χρυσή Αυγή, όμως, (και ο φασισμός ή ο ρατσισμός) είναι σχετικά εύκολο φαινόμενο για να το παρατηρήσεις. Παραείναι θορυβώδες και πρωτόγονο για να το αγνοήσεις. Και σε κάθε περίπτωση, πρόκειται για σύμπτωμα, κι όχι για αιτία παρακμής. Κι αυτό που με απασχολεί περισσότερο είναι πάντα οι αιτίες.

Οι γενιές συζητούν

Δεν είναι λίγες οι φορές που, με αφορμή την κρίση, μπαίνω σε συζητήσεις για τα όσα γίνονται με ανθρώπους της «προηγούμενης γενιάς» που, για λόγους ευκολίας, ας ορίσουμε αυθαίρετα ότι είναι άνω των 45 ετών (κι αν είναι άνω των 40 ή των 50 μικρή είναι η διαφορά). Θα ονομάσω αυτή τη γενιά, προβοκατόρικα αλλά όχι άδικα, τη γενιά της διαφθοράς. Και σε αντιδιαστολή θα ονομάσω την γενιά των 45 και κάτω, γενιά της φτώχειας. Περιττό να σημειώσω ότι μιλάω πάντα στατιστικά, και όχι απόλυτα.

Οι συζητήσεις αυτές, αφορούν το πού βρισκόμαστε συνολικά ως κοινωνία αλλά και ποια η θέση του καθένα μας προσωπικά σε αυτή. Και ως τέτοιες, είναι καθαρά πολιτικές. Πάντα ήταν πολιτικές. Και θα πάψουν να είναι πολιτικές όταν επιστρέψουμε στην εποχή όπου καθένας έμενε στην σπηλιά του, δεκάδες χιλιόμετρα μακριά απ’ τις σπηλιές των υπολοίπων. Τότε που δεν είχαμε κοινωνίες και πόλεις.

Τα συμπεράσματα και οι παρατηρήσεις αυτών των πολιτικών συζητήσεων είναι που εμένα προσωπικά με σοκάρουν περισσότερο απ’ την παρατήρηση ότι όλο και περισσότεροι αμόρφωτοι αισθάνονται απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων και εντάσσονται στις τοπικές συμμορίες της Χρυσής Αυγής.

Κοινός τόπος στην επιχειρηματολογία της γενιάς της διαφθοράς για τα όσα συμβαίνουν σήμερα, είναι η πλήρης αποποίηση των ευθυνών, η επιτακτική απαίτηση βίαιης τιμωρίας των υπευθύνων, καθώς και η συγκατάβαση και η συμπόνοια απέναντι στη γενιά της φτώχειας.

«Οι αλήτες μας τα φάγαΝΕ όλα«, «σας λυπάμαι, καταστρέψαΝΕ το μέλλον σας«, «να τους κρεμάσουΝ όλους στο Σύνταγμα«, «τι περιμένεις από έναν λαό που ήταΝΕ 400 χρόνια υπό Τουρκοκρατία«.

Δεν χωρεί αμφιβολία ότι οι πολιτικοί των τελευταίων 40 ετών έχουν διαπράξει εγκλήματα, οικονομικά και πολιτικά. Και κανένας δεν αισθάνεται ωραία με το καθεστώς συγκάλυψης και αδιαφάνειας. Αλλά εδώ υπάρχει πολύ μίσος, πολύ βαριές κουβέντες, ατμόσφαιρα σχεδόν γηπεδική. Και φυσικά ουσία καμία.

Το αστείο είναι, βέβαια, ότι η ένταση του μίσους δεν είναι ίδια ανάμεσα στη γενιά της διαφθοράς και της φτώχειας. Η πρώτη ωρύεται, ζητά αίμα και δικαιοσύνη, αδικημένη και χωρίς ευθύνες. Η δεύτερη σαστισμένη ψάχνει (με όση ψυχραιμία της απομένει) να βρεί τι έκανε λάθος και αναζητά λύσεις. Πως εξηγείται αυτή η παράδοξη συμπεριφορά; Γιατί δε ζητά αίμα η νέα γενιά και ζητά η παλιά;

Είμαι θιασώτης της ιδέας ότι οι καθαρές κουβέντες και οι καλοί λογαριασμοί κάνουν τους καλούς φίλους. Και συνεπώς τις καλές ομάδες, δηλαδή τις υγιείς κοινωνίες. Δεν γίνεται να μην αναλυθούν τα πεπραγμένα και τα πραγματικά δεδομένα πριν αρχίσουμε να ψάχνουμε για λύσεις. Σε αυτό το πλαίσιο αξίζει να δούμε τα χαρακτηριστικά της κάθε γενιάς.

Μια ταλαιπωρημένη γενιά βλέπει φως

Η γενιά της διαφθοράς γεννήθηκε και μεγάλωσε μέσα στη φτώχεια και την ανελευθερία. Οι γονείς αυτών των ανθρώπων έζησαν παγκόσμιους και εμφύλιους πολέμους, οι ίδιοι έζησαν στη Χούντα. Απ’ τη μεταπολίτευση και μετά, τους έγινε μια προσφορά απ’ το εξωτερικό, παρόμοια με πολλές προσφορές που έχουν γίνει στη χώρα μας αλλά και σε άλλες ανά τον κόσμο και την ιστορία: Θα σας δανείσουμε λεφτά για να ορθοποδήσετε και να προοδεύσετε. Διαχειριστείτε τα όπως νομίζετε εσείς, αλλά μην ξεχνάτε ότι είναι δανεικά, με ορίζοντα λίγων δεκαετιών.

Η γενιά της διαφθοράς δέχτηκε τα δανεικά και άρχισε να τα «διαχειρίζεται» όπως κάθε φτωχός που πιάνει στα χέρια του λεφτά. Έβαλε επικεφαλής της τους πιο πονηρούς κι άρχισε να κάνει χατίρια στον εαυτό της. Έβγαλε το άχτι της για όλα τα δύσκολα χρόνια που βίωσε. Και για 40 χρόνια δε σταμάτησε στιγμή να τρώει, να παίρνει δανεικά, να διασκεδάζει και να δυναμώνει τους επόπτες της διαφθοράς που κρατούσαν όλη αυτή τη μηχανή σε κίνηση.

Όπως συμβαίνει σε κάθε απάτη, έτσι και σ’ αυτή, οι πολιτευτές που τέθηκαν επικεφαλής του μηχανισμού διαφθοράς είχαν το μερίδιο του λέοντος. Η έννοια της δικαιοσύνης (με την πολιτική/οικονομική έννοια) διαμορφώθηκε με τρόπο που το μοίρασμα των δανεικών κρατούσε ικανοποιημένες και τις δυο πλευρές. Ο Πάγκαλος, φερ’ ειπείν, είπε «θα δανειστούμε απ’ τους χαζούς τους ξένους. Εγώ θα κρατήσω κάποια εκατομμύρια, κι εσύ κυρ Κώστα θα πάρεις μερικά χιλιάρικα«. Κι ο κυρ Κώστας ψήφισε ευχαριστημένος, φυτεύοντας στο μυαλό του την ψευδαίσθηση ότι κλέβει απ’ τους ξένους, κι όχι απ’ τα παιδιά του.

Το μοίρασμα της πίτας

Η διάθεση των δανεικών έγινε με πολλούς τρόπους. Καθώς δεν διαθέτω επιστημονικό υπόβαθρο επί των οικονομικών, μπορώ μόνο να σκιαγραφήσω την περίοδο της ευμάρειας διαισθητικά και βασισμένος στις δικές μου και μόνο παρατηρήσεις:

α) Γιγαντώθηκε η αυλή της εξουσίας. Εκατοντάδες άνθρωποι αναδείχθηκαν σε «παράγοντες» της πολιτικής ζωής. Ήταν υπουργοί, βουλευτές, δήμαρχοι και κοινοτάρχες, συνδικαλιστές και μια στρατιά παρατρεχάμενοί τους, γρανάζια πολιτικών κομμάτων, κλπ.. Εκεί η μίζα πήγαινε κι ερχότανε

β) Γιγαντώθηκε ο δημόσιος τομέας. Χιλιάδες άνθρωποι πληρώνονταν με «ευρωπαϊκούς μισθούς» για να καλύπτουν αχρείαστες θέσεις συχνά με ανύπαρκτα προσόντα (λογικό ακούγεται).

γ) Γιγαντώθηκαν οι ιδιωτικές μεγάλες επιχειρήσεις των 20-40 γνωστών οικογενειών: Με πελάτη το κράτος να δαπανά πολλαπλάσια (δανεικά) απ’ ό,τι στο εξωτερικό, μεγάλες κατασκευαστικές εταιρίες, ΜΜΕ, τηλεπικοινωνιακοί πάροχοι και λοιποί συναφείς, έκαναν περιουσία για 5 ζωές ενώ διέθεταν την δυνατότητα να προσλαμβάνουν ανθρώπους που είτε δεν χρειάζονταν είτε δεν ήταν ικανοί, όπως ακριβώς και στο δημόσιο. Στο κάτω-κάτω, τα λεφτά δεν τα βάζανε απ’ την τσέπη τους. Τα δανεικά του πελάτη τους (του κράτους) τρώγανε

δ) Μέσα σε όλη αυτήν την ευφορία ήταν φυσιολογικό να δημιουργηθεί μια «υγιής» αγορά όπου είχαν θέση κάθε λογής έμποροι και μικρομεσαίοι επιχειρηματίες. Αφού όλοι αυτοί οι δημόσιοι και ιδιωτικοί υπάλληλοι βγάζανε τόσα λεφτά (απ’ τα δανεικά του κράτους), είχαν για να τα διαθέσουν και στα μαγαζιά. Ο έμπορος δεν είχε πρόβλημα να πουλήσει ένα ρούχο με κέρδος 200%, γιατί απλά «λεφτά υπήρχαν»

ε) Κι οι τράπεζες; Η καλύτερή τους. Πάρτε δάνεια. Για σπίτι, για δουλειά, για διακοπές, για ό,τι μπορείτε να φανταστείτε. Δανεικά είναι ούτως ή άλλως. Κι είναι πολλά. Χώρια που κάθε δάνειο και κάθε κάρτα ήταν ένα μικρό μπόνους για τον τραπεζικό υπάλληλο. Που του τα’δινε ο εργοδότης του, η τράπεζα. Που τα’παιρνε απ’ το κράτος. Που τα δανειζότανε απ’ την επόμενη γενιά.

Τα παιδιά της διαφθοράς

Σε αυτό περίπου το περιβάλλον ευφορίας μεγάλωσαν τα παιδιά της γενιάς της διαφθοράς, που σήμερα συνιστούν τη γενιά της φτώχειας. Είχαν τα χαρτιζιλίκια τους, τα δώρα τους, τις τηλεοράσεις τους, τις διακοπές του στο εξωτερικό, το εξοχικό των γονιών στην επαρχία. Μια τεράστια ντίσνεϋλαντ που τους χάρισαν οι γονείς τους με τα δανεικά.

Κι όπως ήταν φυσιολογικό, τα παιδάκια αυτά απέκτησαν προσδοκίες που έγιναν απαιτήσεις. Οργάνωσαν το μέλλον τους με βάση το παρόν τους, πήραν απλόχερα τα δώρα των γονιών και ζούσαν ευτυχισμένα, με ένα καθαρό μέλλον, έτοιμο για τα δικά τους παιδιά. Όπως ακριβώς τους δίδαξαν οι γονείς τους.

Κρίση δανεικών

Κι ύστερα ήρθε η παγκόσμια κρίση. Και οι δανειστές μας ζορίστηκαν, και μας ζήτησαν πίσω τα δανεικά. Κι όλοι, παλιοί και νέοι, δυσφορήσαμε: ΠΟΙΑ ΔΑΝΕΙΚΑ;

Και ξαφνικά οι όροι άλλαξαν. Οι πολιτευτές και οι μεγαλοεπιχειρηματίες είχαν πολλά για να χάσουν, και έπρεπε να δώσουν πίσω τα δανεικά. Αλλά, όπως είναι φυσικό, αυτοί έχουν το μαχαίρι αυτοί έχουν και το πεπόνι. Και το κόβουν όπως τους βολεύει. Για την ακρίβεια, όλη η γενιά της διαφθοράς τους εμπιστεύτηκε το μαχαίρι και το πεπόνι. Αλλά τότε ήταν καλά, γιατί τα (δανεικά) λεφτά περίσσευαν. Τώρα όμως πρέπει να τα δώσουμε πίσω. Και με το παραπάνω…

Τώρα τι θέλουν; Από μας θα τα πάρουν; Θα μας κόψουν τους μισθούς και τις συντάξεις με το μαχαίρι που τους δώσαμε; ΟΙ ΑΛΗΤΕΣ! ΝΑ ΠΕΘΑΝΟΥΝ! ΘΑ ΤΟΥΣ ΚΡΕΜΑΣΟΥΜΕ!

Δεν ξέρω για εσάς, αλλά εγώ θα αισθανόμουν πολύ προδωμένος απ’ τους πολιτευτές που πρόδωσαν την πολυετή εμπιστοσύνη μου. Και θα’μουν θυμωμένος που έκανα αυτό το λάθος για τόσο μεγάλο διάστημα. Θα σκεφτόμουν: Μα καλά, έβλεπα το τυράκι, τη φάκα δεν την έβλεπα; Πως την πάτησα εγώ έτσι; Και καλά εγώ, ό,τι έφαγα έφαγα. Τι θα πω τώρα στα παιδιά μου;

Τι θα πω στα παιδιά μου;

Κι εκεί αρχίζουν τα προβλήματα. Ξανά η ίδια βασανιστική ερώτηση: Τι θα πω στα παιδιά μου; Ότι κάναμε ένα μυστικό, διεφθαρμένο συμβόλαιο όλοι μαζί και επί 40 χρόνια τρώγαμε με δανεικά που αφήσαμε σε εκείνους να τα ξεπληρώσουν; Δεν είναι δυνατόν. Εγώ δεν θα το έκανα ποτέ αυτό στα παιδιά μου. Εγώ τα αγαπάω. Κι όποιος αγαπάει δεν κάνει τέτοια εγκληματικά λάθη. Στο κάτω-κάτω, αυτά που λέει ο Πάγκαλος είναι χοντράδες. Τι πάει να πει μαζί τα φάγαμε; Τα ίδια έφαγα εγώ με τον Πάγκαλο; Δες τον πόσο χοντρός είναι! Αυτός έφαγε περισσότερα! Κι αν φάγανε και οι άλλοι, κι εγώ μαζί, μερικά ψίχουλα, αυτός φταίει, ο διεφθαρμένος!

Εγώ δεν του είπα ποτέ «πάρε δανεικά να φας εσύ τα περισσότερα να τα μοιράσεις και σε μας«. Αυτός έλεγε «έχω λεφτά, ψηφίστε με να σας τα μοιράσω» κι εγώ απλά τον ψήφιζα. Ή απλά αδιαφορούσα και δεν πήγαινα καν να ψηφίσω εναντίον του. Γιατί να ψηφίσω όταν όλα πάνε καλά; Που να ξέρω πού τα έβρισκε τα λεφτά; Πολιτικός είμαι ή υπουργός; Τι με ένοιαζε πού τα έβρισκε τα λεφτά; Μου έφτανε που μου τα’δινε για να μεγαλώσω τα παιδιά μου. Και τώρα μου λέει ότι τα δανειζόταν απ’ τα παιδιά μου;

ΑΠΑΤΕΩΝΑΣ! ΚΡΕΜΑΣΤΕ ΤΟΝ ΠΑΓΚΑΛΟ ΚΑΙ ΟΛΟΥΣ ΟΣΟΥΣ ΕΧΟΥΜΕ ΨΗΦΙΣΕΙ ΜΕΧΡΙ ΣΗΜΕΡΑ!

Αυτό θα πω στα παιδιά μου: Εγώ δεν έχω καμία σχέση με αυτούς τους πολιτικάντηδες. Αυτοί τα φάγανε και τα μοιράζανε σε μένα και στους άλλους. Είναι διεφθαρμένοι. Εγώ τους ψήφιζα μόνο παιδί μου, δεν ήξερα ότι η εξουσία που τους έδινα θα οδηγούσε σε αυτά τα αποτελέσματα. Άλλωστε όταν γίνονταν αυτά ήμουν μόλις… 30 ετών… ή 40. Κι εσύ στη θέση μου το ίδιο θα’κανες για τα παιδιά σου.

Εκείνοι που (δικαίως) ειρωνεύονταν τον Χριστόδουλο όταν δήλωσε ότι «δεν κατάλαβε τι έγινε γιατί διάβαζε» τα 7 χρόνια που κράτησε η Χούντα, τώρα ισχυρίζονται ότι δεν κατάλαβαν τί έγινε 40 χρόνια που κράτησε το πάρτι της μεταπολίτευσης… Μόνο εμένα μου φαίνεται υποκριτικό;

Και τώρα τι;

Και τώρα τι γίνεται; Οι γονείς, θυμωμένοι και ντροπιασμένοι απ’ τις επιλογές τους, σαν μικρά παιδιά κλείνουν τ’ αφτιά τους, σαν να μην έγινε τίποτα απ’ όλα αυτά, σαν να ζούσαν σε άλλη χώρα, σαν να μην ήταν ενήλικοι όταν ψήφιζαν, διαχωρίζουν τη θέση τους και δείχνουν τους πολιτικούς ενόχους στα παιδιά τους, φοβούμενοι μήπως τα παιδιά τους πούνε «Μπαμπά, φταις ΚΑΙ εσύ«.

Και τα παιδιά τους; Βλέπουν τα παιχνίδια και τα χαρτζιλίκια σιγά σιγά να χάνονται, αλλά έχουν μια ζωή μπροστά τους, και δεν είναι ώρα για γκρίνια. Αλλά τί να κάνουν; Πότε θα σταματήσει αυτό;

ΠΩΣ ΘΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ ΑΥΤΟ;

Προβλήματα, αιτίες, λύσεις και ειλικρίνεια

Τα προβλήματα λύνονται μόνο αν χτυπηθεί η αιτία τους. Κι η αιτία του προβλήματος της Ελλάδας σήμερα είναι η μαζική διαφθορά και ανευθυνότητα μιας ολόκληρης γενιάς εις βάρος του μέλλοντός της, των παιδιών της.

Να στήσουμε κρεμάλες; Μπα, δεν νομίζω. Αυτά είναι λόγια θυμού που ακούς από όσους κράζουν φωναχτά τα ονόματα των «υπαίτιων» για να μην ακουστούν τα δικά τους. Έτσι, όμως, το πρόβλημα διαιωνίζεται. Γιατί η διαφθορά παραμένει κρυμμένη στα ψέματα.

Δεν έχει έρθει, επιτέλους η ώρα να γίνουμε υπεύθυνοι και ειλικρινείς; Να πούμε την αλήθεια; Όχι για να καταδικάσουμε και να τιμωρήσουμε. Αλλά για να καθαρίσουμε και να σχεδιάσουμε σωστά. Για να αναλάβει ο καθένας την ευθύνη του και με ανοιχτά χαρτιά να λάβουμε ο καθένας τη θέση που πρέπει για να αντρέψουμε το πρόβλημα. Για να πείσουμε ο ένας τον άλλον ότι καταλάβαμε τί κάναμε λάθος, άρα δεν θα το ξανακάνουμε.

«Ναι παιδί μου, ο Πάγκαλος έφαγε εκατομμύρια, αλλά εγώ διορίστηκα από κάποιον σαν τον Πάγκαλο με αντάλλαγμα να τον κρατήσω σε θέση εξουσίας και με λεφτά που δανειστήκαμε από σένα. Και ήταν λάθος μου«.

«Γιέ μου, μην ψάχνεις να κρεμάσεις κάποιον. Δεν είναι λύση οι κρεμάλες. Όλοι μαζί, μια ολόκληρη κοινωνία, καθένας με διαφορετικό τρόπο και σε διαφορετικό ποσοστό συμμετοχής, πλιατσικολογήσαμε το μέλλον σου. Κι αναλαμβάνω την ευθύνη που μου αναλογεί«.

«Κόρη μου, ο λόγος που σήμερα δεν έχεις λεφτά, και δεν θα έχεις για πολλά χρόνια, δεν είναι ούτε οι μετανάστες, ούτε οι Τούρκοι ούτε η Μοίρα ή οι διεθνείς συνωμοσίες εναντίον του ανάδελφου έθνους μας. Είναι γιατί μας τα μοίρασε ο Αντρέας πριν από 30 χρόνια, κι εμείς αντί να τον σταματήσουμε του ζητήσαμε κι άλλα. Και στο βαθμό που μου αναλογεί αναγνωρίζω το λάθος και την ευθύνη μου».

Πόσο ανακουφιστικό είναι αυτό; Τα παιδιά σου θα θυμώσουν για λίγο, κι εσύ θα πικραθείς που τα απογοήτευσες. Αλλά δες την άλλη πλευρά. Τους δίνεις την ευκαιρία να σε εμπιστευτούν ξανά: «Πατέρα/μητέρα, σας καταλαβαίνω. Κάνατε λάθος. Και τα πράγματα για μένα είναι δύσκολα και έχω θυμώσει. Αλλά σας ευχαριστώ που είχατε το θάρρος να παραδεχτείτε τη συμμετοχή σας σε αυτό το φαγοπότι. Ξέρετε και παραδέστε ότι το κάνατε. Ξέρετε και παραδέχεστε ότι ήταν λάθος. Και τώρα που ξεπεράσατε τον εγωισμό σας και παραδέχτηκατε και αναγνώρισατε το λάθος σας, μπορώ να ελπίζω ότι δεν θα το ξανακάνετε. Και θα μου διδάξετε πώς να το αποφύγω κι εγώ. Κι έτσι ίσως κάνουμε τα πράγματα καλύτερα«.

Κι όμως, η γενιά της διαφθοράς δεν έχει βρει ακόμα το θάρρος να κοιτάξει τα παιδιά της στα μάτια, γιατί φοβάται τον θυμό τους. Που στο κάτω-κάτω θα περάσει, παιδιά τους είναι, όχι δικαστές τους. Κι έτσι φωνάζει πιο θυμωμένα! Και κρύβεται πίσω απ’ τον Πάγκαλο και τον Σαμαρά, και τον κάθε απατεώνα που η ίδια ανέδειξε σε διαχειριστή εξουσίας. Και ζητάει δικαιοσύνη! Και πουλάει αποστασιοποίηση και αξιοπρέπεια. Και ντροπιάζει ακόμα περισσότερο τα παιδιά της. Μεγαλώνει την απογοήτευση και την οργή τους υπερθεματίζοντας σε αποφυγή ευθύνης.

Μια προτροπή

Η νέα γενιά χρειάζεται την παλιά για να πάει μπροστά. Η υπευθυνότητα, η εμπειρία της παλιάς γενιάς είναι αναντικατάστατη. Ψάξτε μέσα σας και διδάξτε το θάρρος και το βάρος της ευθύνης. Αν βρείτε ότι συμμετείχατε έστω και λίγο, παραδεχτείτε το. Όχι στον Πάγκαλο. Πρώτα στον εαυτό σας. Και μετά στα παιδιά σας.

Και μετά εξηγήστε στη νέα γενιά ποιό ήταν το λάθος σας και δείξτε της πώς θα το αποφύγει. Βοηθήστε την να αναδείξει τις αιτίες του προβλήματος και να τις εξαλείψει. Όσο τις κρύβετε από φόβο και ενοχές δεν έχουμε να περιμένουμε τίποτα καλό. Κανένας μας.

Υ.Γ.: Όσοι καταλάβατε ότι υπερασπίζομαι τον Πάγκαλο, όσοι εντοπίζετε στο κείμενο κρυφή κλίση προς κομματικούς χώρους, όσοι καταλάβατε ότι προσπαθώ να μεταφέρω το βάρος απ’ τους πολιτικούς στους απλούς πολίτες, είστε απλά ανόητοι ή αμετανόητοι. Ευχαριστώ για την ανάγνωση ούτως ή άλλως.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s